ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਕਿਓਂ ਬੇਰੰਗ ਹੋ ਗਈ,
ਤੋਹਮਤਾਂ ਦੇ ਲਾਏ ਕਿਸਨੇ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਧੱਬੇ,
ਸੱਚ ਕੋਲੋਂ ਡਰਦੇ ਹੁਣ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਢੁਕਦੇ,
ਅਖੇ ਮੌਤ ਘੁੰਮਦੀ ਏ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ,
ਕਿਤੋੰ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾ ਮਿਲੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਖੇੜੇ,
ਹਰ ਪਾਸਿਓੰ ਆਖਿਰ ਨੂੰ ਧੋਖੇ ਹੀ ਲੱਭੇ ,
ਉੱਡਣਾਂ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਖੰਭ ਝਾੜ ਦਿੰਦੇ,
ਏਸੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦਾ, ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗੇ,
ਜਾਗ ਕੇ ਕੱਟਦੇ ਰਹੇ ਰਾਤਾਂ ਜਿਹਨਾਂ ਲਈ,
ਬਦਲੇ ਚ ਆਖਿਰ ਨੂੰ, ਦੋਸ਼ ਹੀ ਨੇ ਲੱਗੇ ,
ਅਕਸਰ ਨਿਗਾਹਾਂ ਚ ਉਦੋਂ ਚੜਦੇ ਪਰਿੰਦੇ,
ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨਾਂ ਉਡਾਰੀ ਲਾਉਣ ਜਦ ਲੱਗੇ,
“ਝੱਜੀ ਪਿੰਡ” ਵਾਲਾ ਤੁਰਦਾ ਸੀ ਬੇਫਿਕਰਾ ਹੋ ਕੇ,
“ਸਿੱਕੀ” ਪਤਾ ਉਦੋਂ ਲੱਗਾ, ਪੈਰੀਂ ਠੇਡੇ ਜਦੋਂ ਲੱਗੇ,
ਸਿੱਕੀ ਝੱਜੀ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ (ਇਟਲੀ)
