ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਆ
ਏਥੇ ਝੂਠ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਪੈਰ ਪਸਾਰੇ,
ਸੱਚ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਗਣ ਕਸਾਰੇ |
ਝੂਠ ਤਮਗਿਆਂ ਜੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ,
ਸੱਚ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਹੇਠਾਂ ਖਾਰ ਏ |
ਉਹਨ ਦੇ ਨਸੀਬੀਂ ਜਿੱਤਾਂ ਦੇ ਸੁੱਖ,
ਜਿੱਤਣੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਬਾਜੀ ਹਾਰੇ |
ਸਦਾ ਲਿਆਕਤ ਵਾਲਾ ਬੁਲੰਦੀ ਛੋਹੇ,
ਤੇ ਬੇਹਿੰਮਤੇ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਗਾਰੇ |
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮੰਜਿ਼ਲ ਆਉਂਦੀ,
ਜੋ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਾਵਣ ਧਾਰੇ |
ਝੂਠ ਤੜੀ ਵਿੱਚ ਤੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ,
ਹਲਕਾ ਉਸਦਾ ਤਾਂ ਹੀ ਮਿਆਰ ਏ |
ਤੂੰ ਮਾਣ ਕਰੀਂ ਨਾ ਇਸ ਦੇਹੀ ਤੇ,
ਖੁੱਲ ਜਾਣੇ ਸਭ ਵਾਲ ਸਵਾਰੇ |
ਤੂੰ ਬੰਦੇ ਦੇ ਜੇ ਕੰਮ ਨਾ ਆਇਓਂ,
ਕਿਸ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਮਹਿਲ ਮੁਨਾਰੇ |
ਉੱਡ ਜਾਣੀ ਜਦ ਰੂਹ ਕਲਬੂਤੋਂ,
ਤਦ ਬਣ ਜਾਣੇ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਰੇ |
ਜਦ ਤੂੰ ਬੋਲੀ ਬੋਲੇਂ ਮਾਲਕਾ,
ਬੈਠ ਜਾਵਣ ਤਦ ਸੱਭੇ ਬੁਲਾਰੇ |
ਹਾਏ ਤੂੰ ਵੀ ਹੰਝੂ ਹੰਝੂ ਹੋ ਜਾਣਾ,
ਕਦੇ ਦੇ ਕੇ ਵੇਖੀਂ ਹੰਝੂ ਖਾਰੇ |
ਨਿਕਲਕੇ ਸਭ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ,
ਰਜਨੀ ਨੇ ਜਦ ਵਿਸੇ਼ ਵਿਚਾਰੇ |
