ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਆ
ਹਾਏ ਜਦੋਂ ਵਲੂੰਧਰ ਕੇ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ,
ਟੁੱਕੜੇ ਕਰਦੀ ਹੋਊ |
ਮਾਂ ਸੋਚ ਤੂੰ ਬੱਚੀ ਤੇਰੀ ਮਰਨੇ ਲੱਗਿਆਂ,
ਹੌਕੇ ਭਰਦੀ ਹੋਊ |
ਹਾਏ ਜਦੋਂ ਵਲੂੰਧਰ ਕੇ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ,
ਟੁੱਕੜੇ ਕਰਦੀ ਹੋਊ |
ਮਾਏਂ ਤੇਰੀ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ,
ਹੁਕਮ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਪਲਣੇ ਦਾ |
ਨੀ ਤੇਰੇ ਖੂਨ ਦੇ ਦੌਰੇ ਅੰਦਰ,
ਹੁਕਮ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਰਲਣੇ ਦਾ |
ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਣੇ ਧੀ ਦੇ,
ਜਦ ਉਹ ਸਾਹਾਂ ਹਰਦੀ ਹੋਊ |
ਹਾਏ ਜਦੋਂ ਵਲੂੰਧਰ ਕੇ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ,
ਟੁੱਕੜੇ ਕਰਦੀ ਹੋਊ |
ਮਾਏਂ ਨੀ ਤੇਰੀ ਧੀ ਬਣਕੇ ਮੈਂ,
ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਤੇਰੇ ਵੰਡਾਉਣੇਂ ਸੀ |
ਤੈਨੂੰ ਦੇਣੇ ਸੀ ਮੈਂ ਸੁੱਖ-ਸੁੱਖ,
ਤੇ ਦੁੱਖ-ਦੁੱਖ ਆਪ ਹੰਢਾਉਣੇਂ ਸੀ |
ਆਕਾਸ਼ ਪਾਤਾਲ ਵੀ ਰੋਂਦੇ ਹੋਣੇ,
ਮਾਂ ਪੀੜਾਂ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜਰਦੀ ਹੋਊ |
ਹਾਏ ਜਦੋਂ ਵਲੂੰਧਰ ਕੇ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ,
ਟੁੱਕੜੇ ਕਰਦੀ ਹੋਊ |
ਪਹਿਲਾਂ ਪੜਨੇ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਫੇਰ ਚੁੱਲਾ,
ਚੌਂਕਾ ਕਰ ਕੋਈ ਸਬਜੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਨੀ |
ਤਾਜੀ-ਤਾਜੀ ਰੋਟੀ ਮਾਏ ਤਵੇ ਉੱਤੋਂ ,
ਲਾਹ ਕੇ ਫੇਰ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਖਵਾਉਂਦੀ ਨੀ |
ਫਿਲਹਾਲ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ,
ਪੂਰੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਘਰਦੀ ਹੋਊ |
ਹਾਏ ਜਦੋਂ ਵਲੂੰਧਰ ਕੇ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ,
ਟੁੱਕੜੇ ਕਰਦੀ ਹੋਊ |
ਕੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਬਰ ਬਣ ਰਹੀ,
ਅਣਚਾਹੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਧੀਆਂ ਦੀ |
ਬੇਅਦਬੀ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਹੀ ਏ ਰੱਬਾ,
ਇਹਨਾਂ ਤੇਰਿਆਂ ਜੀਆਂ ਦੀ |
ਮਾਂ ਮਮਤਾ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਣ,
ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਕਿਸ ਖੂਹ ਤੋਂ ਭਰਦੀ ਹੋਊ |
ਹਾਏ ਜਦੋਂ ਵਲੂੰਧਰ ਕੇ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ,
ਟੁੱਕੜੇ ਕਰਦੀ ਹੋਊ |
ਮਾਂਏ ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ,
ਬਰਕਤ ਪਾਉਣੀ ਸੀ ਜੇ ਆ ਜਾਂਦੀ |
ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਤੱਕਣੀ ਸੀ,
ਜੇ ਨਾ ਡਾਕਟਰ ਕੁੱਖ ਖਾ ਜਾਂਦੀ |
ਧੀ ਨੂੰ ਮਾਏਂ ਤੂੰ ਗਵਾ ਕੇ ,
ਸੀਨੇ ਤੇ ਪੱਥਰ ਧਰਦੀ ਹੋਊ |
ਹਾਏ ਜਦੋਂ ਵਲੂੰਧਰ ਕੇ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ,
ਟੁੱਕੜੇ ਕਰਦੀ ਹੋਊ |
ਜਦ ਕੈਂਚੀ ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਰਿੰਜ ਨੇ,
ਮਾਏਂ ਤੇਰੀ ਕੁੱਖ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ ਹੋਣੈ |
ਤੂੰ ਤਦ ਆਪਣੇਂ ਨੈਣਾ ਦਾ ਖੂਹ,
ਜੋਰ-ਜੋਰ ਦੀ ਗੇੜਿਆ ਹੋਣੈਂ |
ਰਜਨੀ ਪਈ ਏ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਾਂ,
ਏ ਗੱਲ ਤਾਂ ਹਰ ਘਰਦੀ ਹੋਊ |
ਹਾਏ ਜਦੋਂ ਵਲੂੰਧਰ ਕੇ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ,
ਟੁੱਕੜੇ ਕਰਦੀ ਹੋਊ |
