ਮੈਨੂੰ ਕਦੀ ਤਾਂ ਪੁੱਛੇ ਕੋਈ

ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਆ
ਮੈਨੂੰ ਕਦੀ ਤਾਂ ਪੁੱਛੇ ਕੋਈ,
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ ਕੀ-ਕੀ ਹੋਈ |
ਕੋਈ ਮਹਿਰਮ ਬਣਕੇ ਤਾਂ ਲਾਗੇ ਬੈਠੇ,
ਦੁੱਖ ਦੱਸਾਂ ਆਪਣਾਂ ਫੇਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸੋਈ |
ਅੱਜ-ਤੱਕ ਮੈਂ ਏਨੀ ਅਵਾਜ਼ਾਰ ਰਹੀ ਹਾਂ,
ਹੁਣ-ਤੱਕ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਰ ਰਹੀ ਹਾਂ |
ਆਪਣੇਂ ਅੰਦਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ,
ਸੱਚ ਜਾਣਿਓ ਧਾਰ ਰਹੀ ਹਾਂ |
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹਿਆ,
ਮਨ ਨੇ ਹੌਂਸਲਾ ਹਰ ਦਮ ਢਾਇਆ |
ਤੁਫਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਡੱਕ-ਡੱਕ ਰੱਖਿਆ,
ਅੰਦਰ ਟੀਸਾਂ ਮੱਚੀਆਂ ਦਿਲ ਘਬਰਾਇਆ |
ਦੂਰ ਸੀ ਮੰਜਿਲ ਮੇਰੀ,
ਪਰ ਮੈਂ ਓ ਵੀ ਪਾਈ ਏ |
ਜੋ ਮੇਰੇ ਜ਼ਹਿਨ ਚ ਸੂਲ ਖੁਭੀ ਸੀ,
ਉਸਦੀ ਮੈਂ ਪੀੜ ਹੰਢਾਈ ਏ |
ਨੀਂ ਆਪਣੇਂ ਅੰਦਰ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ,
ਅੱਜ ਇੱਕੋ ਹੀ ਗੱਲ ਸਮਝਾਈ ਏ |
ਦੁੱਖ ਦੇਣੇ ਤਾਂ ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ ਦੇ-ਦੇ,
ਓ ਮੇਰੇ ਰੱਬਾ ਹਾਲ ਦੁਹਾਈ ਏ |
ਕੋਹ-ਕੋਹ ਮਾਰੇਂ ਕਿਉਂ ਜਿੰਦ ਨਿਮਾਣੀਂ,
ਵੇ ਦੱਸ ਕੀ ਏ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਏ |
ਵੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹਰ ਗੱਲ ਤੋਂ ਜਾਣੂੰ,
ਮੈਂ ਆਪਣੇਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ |
ਚੰਨਾਂ ਬਹਿ ਕੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮੈਂ ਲੋਏ,
ਮੈਂ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਸਾਲੂ ਸੀਵਾਂ |
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਧੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ-ਵੱਸ ਜਾਵੇਂ,
ਮੈਂ ਜਦ ਵੀ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਅਮਿ੍ਤ ਪੀਵਾਂ |
ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਮਰਾਂ ਹਰ ਦਮ ਇਉਂ ਤੈਨੂੰ,
ਜਿਉਂ ਤੂੰ ਇੱਕ ਮੇਰਾ ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਤੇਰੀ |
ਰੱਬਾ ਜਿੱਦਾਂ ਤੂੰ ਕਹਿਣੀ ਓਦਾਂ ਹੀ ਹੋਣੀ,
ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਅਸੀ ਹੇਰਾ-ਫੇਰੀ |
ਸਦਾ ਸੁੱਖ ਦੇਵੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦਮ-ਦਮ ਤੂੰ,
ਹੁਣ ਉਸ ਸੁੱਖ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ ਦੇਰੀ |
ਤੱਕਿਆ ਈ ਮੈਂ ਇੱਕ ਤੇਰਾ ਸਹਾਰਾ,
ਹੁਣ ਨਾ ਪੂੰਗਰੇ ਓ ਗਮ ਦੀ ਬੇਰੀ |
ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗੈ,
ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਜਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਭਰਮ-ਭੁਲੇਖਾ |
ਇਹ ਲੈਣੇਂ-ਦੇਣੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨੇ ਰੱਬਾ,
ਇਹ ਮੁੱਕਣ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਲੇਖਾ |
ਇਹ ਮੁੱਕਣ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਲੇਖਾ |