ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਆ
ਯਾਦ ਰੱਖ ਨੀਂ ਦਿੱਲੀਏ ਜੋ ਕਿਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ,
ਅਖਵਾਵੇ ਅੰਨ ਦਾਤਾ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ,
ਯਾਦ ਰੱਖ ਨੀਂ ਦਿੱਲੀਏ ਜੋ ਕਿਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ |
ਜੱਟ ਪਾ ਦੋ ਟਾਕੀਆਂ ਤਨ ਦੇ ਉੱਤੇ,
ਖੇਤੀਂ ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਫਿਰਦਾ ਏ |
ਜੋ ਆਟਾ ਤੇਰਾ ਰੋਟੀ ਬਣਦਾ ਦਾਣਾ-
ਦਾਣਾ ਉਹਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਰਦਾ ਏ |
ਉਸਦਾ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਬੋਹਲਾਂ ਦੇ,
ਵਿੱਚ ਸੌ ਅਰਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ |
ਯਾਦ ਰੱਖ ਨੀਂ ਦਿੱਲੀਏ ਜੋ ਕਿਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ
ਫਸਲਾਂ ਜੱਟ ਬੀਜਦਾ ਵਹੁੰਦਾ,
ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਸਦਾ ਲਵੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨੀ |
ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ-ਬੱਚੀਆਂ ਵਰਗੇ ਉਸਦੇ,
ਸਭ ਖਾਲ ਕਿਆਰੇ ਨੀ |
ਜਦ ਖੇਤੀਂ ਕਰਦਾ ਮਿਹਨਤ,
ਓ ਤਦ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ |
ਯਾਦ ਰੱਖ ਨੀਂ ਦਿੱਲੀਏ ਜੋ ਕਿਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ
ਜਦ ਪਾਣੀ ਸੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ,
ਤਦ ਖੇਤੀ ਬੜੀ ਸੌਖੀ ਸੀ |
ਸਭ ਰੂੜੀ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਕਰਦੇ ਸੀ,
ਤੇ ਫਸਲ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਚੋਖੀ ਸੀ |
ਜੱਟ ਓ ਕੰਮ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ,
ਜਿਸਦੇ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ |
ਯਾਦ ਰੱਖ ਨੀਂ ਦਿੱਲੀਏ ਜੋ ਕਿਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ
ਨੀ ਹੱਕ ਲੈਣ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨੋਂ,
ਦਿੱਲੀਏ ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਏਥੇ ਆ ਗਿਆ |
ਹੁਣ ਲੁਕਾਈ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈ ਏ,
ਆਪਣਾ ਤੇ ਗੈਰ ਏਥੇ ਆ ਗਿਆ |
ਹੱਕ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮਰਦੇ ਦਿਸਦੇ ਦਿੱਲੀਏ,
ਉਦੋਂ ਹੀ ਆਉਣਾ ਤੁਫਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ |
ਯਾਦ ਰੱਖ ਨੀਂ ਦਿੱਲੀਏ ਜੋ ਕਿਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ
ਨੀ ਜਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪੜ ਝੁਕੇ ਸੀ,
ਗੋਰੇ ਪਾੜੇ ਸੀ ਕਾਨੂੰਨ ਗੋਰਿਆਂ |
ਹੱਕ ਕਿਸਾਨਾ ਉਦੋਂ ਵੀ ਸੀ ਖੋਹੇ,
ਤੇ ਸਾੜੇ ਸੀ ਕਾਨੂੰਨ ਗੋਰਿਆਂ |
ਆਵਾਮ ਜੋ ਵੀ ਕਹਿ ਦਏ,
ਏਥੇ ਓਈਓ ਪ੍ਰਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ |
ਯਾਦ ਰੱਖ ਨੀਂ ਦਿੱਲੀਏ ਜੋ ਕਿਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ
ਜੱਟ ਆਈ ਤੇ ਆਇਆ ਤਾਂ,
ਵੱਤਰੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਈ ਵਾਹ ਦੇਂਦਾ |
ਕਦੇ ਪਹਿਲ ਨਈ ਕਰਦਾ ਮੁੜ,
ਇੱਕੀਆਂ ਦੇ ਇਕੱਤੀ ਪਾ ਦੇਂਦਾ |
ਹੰਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਉਹ ਘੜੀ ਪਲ,
ਦਾ ਹੀ ਬਸ ਮਹਿਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ |
ਯਾਦ ਰੱਖ ਨੀਂ ਦਿੱਲੀਏ ਜੋ ਕਿਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ
ਨੀ ਜੱਟ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ,
ਹੀ ਖੁਦਕੁਸੀ਼ਆਂ ਪਿਆ ਕਰਦਾ ਏ |
ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਸਪਰੇਆਂ ਜਾਂ ਫਿਰ,
ਜੱਟ ਫਾਹਾ ਲੈ ਮਰਦਾ ਏ |
ਸਭਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ,
ਤੂੰ ਕਹੇਂ ਏ ਨਾਦਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ |
ਯਾਦ ਰੱਖ ਨੀਂ ਦਿੱਲੀਏ ਜੋ ਕਿਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ
ਰਜਨੀ ਏਥੇ ਹੱਕ ਲੈਣ ਲਈ ,
ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਲੜਨਾ ਪੈਂਦਾ ਏ |
ਏਕਾ ਕਰਕੇ ਸਭਨੂੰ ਹੀ ,
ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਚੜਨਾ ਪੈਂਦਾ ਏ |
ਹਿੰਮਤ ਕਰਿਆਂ ਜਿੱਤ ਦਾ,
ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ |
ਯਾਦ ਰੱਖ ਨੀਂ ਦਿੱਲੀਏ ਜੋ ਕਿਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਏ
