ਮੰਗਲ ਮੀਤ ਪੱਤੋ
ਲੂਣ ਜ਼ਖਮਾ ‘ਤੇ ਭੁੱਕ ਓ ਬੇਲੀ
ਲਾ ਕੇ ਰੋਵੇਂ ਅੱਖੀਂ ਥੁੱਕ ਓ ਬੇਲੀ
ਫੜ੍ਹਿਅਾ ਹੈ ਜੋ ਹੱਥ ਖੰਜ਼ਰ ਤੇਰੇ
ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਜਾੲੇ ੳੁੱਕ ਓ ਬੇਲੀ
ਸੁਲਾਅ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਬੰਦ ਕਰਕੇ
ਹੁਣ ਕਾਹਦੀ ਭੁੱਲ-ਚੁੱਕ ਓ ਬੇਲੀ
ਸੱਧਰਾਂ ਹਾਲੇ ਤਾਂ ਮੁਰਝਾੲੀਅਾਂ ਨੇ
ੲਿੱਕ ਦਿਨ ਜਾਣੀਅਾਂ ਸੁੱਕ ਓ ਬੇਲੀ
ਦੁਚਿੱਤੀ ‘ਚ ਹਾਲੇ ਵੀ ਜਾਪੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ
ਨਾ ਵੇਖ ਪਿੱਛ ਰੁਕ ਰੁਕ ਓ ਬੇਲੀ
ਵਾਰ ਕਰਨ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਅੱਗਿੳੁ
ਕਰਦੇ ਬੁਝਦਿਲ ਲੁਕ ਓ ਬੇਲੀ
ਜ਼ਮੀਰ ਜਦੋਂ ਰਾਹ ੲਿਸ਼ਕੇ ਪੈਦੀਂ
ਮਿਟ ਸਕਦੀ ੲੇ,ਪਰ ਨ ਝੁਕ ਓ ਬੇਲੀ
“ਮੀਤ ” ਨੇ ਵਾਂਗ ਕਰੋਨੇ ਦੂਰੀ ਕਰਲੀ
ਕਦੇ ਨਾਲ ਬਹਿੰਦਾ ਢੁੱਕ ਓ ਬੇਲੀ
