ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਲਲਤੋਂ
ੳ-ਉਲਫਤ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ,ਨਾ ਜਾਈਂ ਰੰਗੀ,
ਅ-ਅਬਲੀਸ ਇਸ਼ਕ ਕੋਲੋਂ ,ਕਤਰਾਈਂ ਕੰਨੀ,
ੲ-ਇਖਲਾਸ ਲੱਭਣ ਲਈ ,ਨਾ ਘਰੋਂ ਉਧਲੀਂ
ਸ-ਸੰਗ ਸਰਮ ਨੂੰ ਸਦਾ ,ਹੀ ਗਹਿਣਾ ਮੰਨੀ।
ਹ-ਹਯਾਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਨਾ ,ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਮਾਪੇ,
ਐਵੇਂ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਤੇ ,ਨਾ ਡੁੱਲ ਜਾਈਂ,
ਜੋ ਪੈਂਤੀ ਬਾਬੁਲ ਪੜਾਈ ,ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ,
ਬੇਸ਼ੱਕ ਸਕੂਲ ਪੜ੍ਹੀ ,ਜੋ ਭੁੱਲ ਜਾਈਂ।
ਕ-ਕਲੂਬ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਸਦਾ,ਕਹਿਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਂ,
ਖ-ਖਤ ਲਿਖੀਂ ਨਾ ਕਦੇ ,ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਸ਼ੰਗ ਭਿੱਜੇ।
ਗ-ਗੁਲਤਾਨ ਹੋਈ ਨਾ ,ਇਸ਼ਕੇ ਦੇ ਬਹਰ ਵਿੱਚ,
ਘ-ਘਰ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਕਰ ,ਬਾਹਰੋਂ ਪੈਰ ਸਿੱਧੇ।
ਅਈਂਆ-ਵਾਂਗ ਰੱਖੀਂ ,ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਖਾਲੀ,
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਵਸਾਉਣ ਤੇ ,ਨਾ ਤੁੱਲ ਜਾਈਂ।
ਜੋ ਪੈਂਤੀ ……………।
ਚ-ਚਸਮ ਬਣਾਈਂ ਨਾ ,ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਰਸੀ,
ਛ-ਛਾਵੇਂ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਦੇ ,ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਬਿਠਾਵੀਂ।
ਜ-ਜ਼ਿਆਰਤ ਕਰੀਂ ਨਾ ,ਗ਼ੈਰ ਮੁੱਖੜਿਆਂ ਦਾ,
ਝ-ਝੋਕਾਂ ਇਸ਼ਕ ਦੀਆਂ,ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੜ੍ਹ ਜਾਵੀਂ।
ਣਈਆਂ-ਖਾਲੀ ਜਹਿਨ ਤੇਰੇ ਨਾ ਹੀਰ ਵੜਜੇ,
ਗੱਲੀਂ ਬਾਤੀਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਾ ਖੁੱਲ ਜਾਈਂ।
ਜੋ ਪੈਂਤੀ………..।
ਟ-ਟੋਹਲ ਲਈਂ ਨਾ ,ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਆਪੇ,
ਠ-ਠੋਕਰ ਮਾਰ ਕੇ ਪੱਗ ਨੂੰ ,ਨਾ ਪੈਰ ਪੱਟੀਂ।
ਡ-ਡਾਂਡੇ ਮੀਂਡੇ ਪਈ ,ਰਹਿਣਾ ਕੱਖ ਨੀ ਪੱਲੇ,
ਢ-ਢੇਡ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ ,ਨਾ ਬਦਨਾਮੀ ਖੱਟੀਂ।
ਣ-ਖਾਲੀ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ,ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿੰਦੀ,
ਕਰ ਮਰਜੀ ਲੈ ਕੇ ਨਾ ,ਮਹਿੰਗੇ ਮੁੱਲ ਲਾਈਂ,
ਜੋ ਪੈਂਤੀ……………।
ਤ-ਤਵੱਜੋ ਦੇਵੀਂ ਨਾ ,ਤੂੰ ਪਾਸਾ ਵੱਟ ਲੰਘੀਂ,
ਥ-ਥੰਮ੍ਹਣ ਨਾ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ,ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਤੇਰੇ,
ਦ-ਦਰੇਗ ਬਿਨ ਨਾ ,ਇਸ਼ਕ’ਚੋਂ ਕੁਝ ਲੱਭਣਾ,
ਧ-ਧੀਏ ਲਾਏ ਦਾਗ ,ਨਾ ਹੋਣੇ ਅਦਮ ਤੇਰੇ,
ਨ-ਨਕਸ਼ੇ ਕਦਮ ਤੇ ਹੀਰ ਦੇ ,ਨਾ ਤੂੰ ਚੱਲੀਂ,
ਗਲੀ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਬਣਕੇ ,ਨਾ ਫੁੱਲ ਜਾਈਂ,
ਜੋ ਪੈਂਤੀ……..।
ਪ-ਪੀਂਘ ਇਸ਼ਕ ਵਾਲੀ ,ਪਾਂਧ ਨੂੰ ਜ਼ਰਬ ਮਾਰੇ,
ਫ-ਫ਼ਰਹਤ ਖੁੱਸ ਜਾਂਦੀ ,ਅਜ਼ਾਬ ਨੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ।
ਬ-ਬਹਿਰ-ਇਸ਼ਕ ਵਿੱਚ, ਡੁੱਬ ਗਏ ਬਹੁਤੇ ਤਾਰੂ,
ਭ-ਭੌਰ,ਆਸ਼ਿਕ ਦੋਵੇਂ ਚੂਸ ਰਸ ,ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲੈਂਦੇ।
ਮ-ਮਰਗੂਬ ਲੱਗੇ ਦੂਰੋਂ ,ਨੇੜੇ ਜਾ ਇਲਮ ਹੁੰਦਾ,
ਕੀਮਤੀ ਹੁੰਦਿਆਂ ਸਸਤੇ ਭਾਅ, ਨਾ ਤੁੱਲ ਜਾਈਂ,
ਜੋ ਪੈਂਤੀ……।
ਯ-ਯਾਰਾਨੇ ਹੋਰਾਂ ਧੀਆਂ ਲਈ ,ਟੋਏ ਪੁੱਟਦੇ,
ਰ-ਰਾਇਗਾਂ ਹੋਵੇ ਜਿੰਦਗੀ ,ਰਿੱਕਤਾਂ ਜੱਗ ਕਰੇ,
ਲ-ਲੀਕ ਲੱਗੀ ਮੁੜ ਕੇ ,ਪਿੱਛਾ ਨੀ ਛੱਡਦੀ,
ਵ-ਵੀਣ ਕੇ ਰਫ਼ੀਕ ਆਪਣਾ ਧੀ ਘਰ ਵੜੇ।
ੜ-ੜੜਦਾ ਕੁੱਲ ਟੱਬਰ ,ਤਕਸੀਰ ਇੱਕ ਕਰਦਾ,
ਲਲਤੋਂ ਅੱਕੋਂ ਕੌੜਾ ਇਸ਼ਕ ,ਨਾ ਬੁੱਲ ਲਾਈਂ,
ਜੋ ਪੈਂਤੀ………..।
