ਦੁੱਖਭੰਜਨ ਰੰਧਾਵਾ
0351920036369
ਨੀ ਉਹ ਦਿਨ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਿਨ,
ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ |
ਤੈਨੂੰ ਖਬਰ ਸਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸੂਹਾਂ ਦੇਣ ਹਵਾਵਾਂ |
ਨੀ ਉਹ ਦਿਨ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਿਨ,
ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ |
ਮੈ ਉਹ ਪਰਿੰਦਾ ਜਿਸ ਦੇ ਹੰਝੂ,
ਸਭ ਮਿੱਟੀ ਮੁੱਲ ਪੈ ਗਏ |
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਬੀਆਬਾਨ ਬੱਸ,
ਭਟਕਣ ਜੋਗੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ |
ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗੂ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ,
ਹੰਝੂ ਆ ਬਣਨ ਘਟਾਵਾਂ |
ਨੀ ਉਹ ਦਿਨ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਿਨ,
ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ |
ਚਾਅ ਮੇਰੇ ਇਉਂ ਹੋਏ ਜੀਂਕਣ,
ਟੁੱਟੀਆਂ ਤਾਨਪੁਰੇ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ |
ਕਦਮ ਮੇਰੇ ਕਿਉ ਡਗਮਗ ਡੋਲੇ,
ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਕਿੱਥੇ ਪੈਰ ਪਸਾਰਾਂ |
ਆਪਣੀ ਕੁੰਢੀ ਹੋਈ ਆਸ ਨੂੰ,
ਮੈਂ ਕਿੱਥੋਂ ਜਾ ਚੰਡਵਾਵਾਂ |
ਨੀ ਉਹ ਦਿਨ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਿਨ,
ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ |
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਭਾਰਾ ਰੱਖਕੇ,
ਤੈਨੂੰ ਹੌਲਿਆਂ ਕੀਤਾ ਏ |
ਰੋਇਆ ਭੁੱਬਾਂ ਮਾਰ-ਮਾਰ ਕੇ,
ਫੱਟ ਦਿਲ ਦਾ ਇਉਂ ਸੀਤਾ ਏ |
ਖਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕੱਢਦੇ,
ਜੇ ਭੋਰਾ ਵੀ ਹੱਸ ਪਾਵਾਂ |
ਨੀ ਉਹ ਦਿਨ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਿਨ,
ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ |
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲੋ,
ਦੱਸ ਰੁੱਸੀ ਰਹੇ ਤਕਦੀਰ |
ਮੇਰੇ ਡਰ ਦੀ ਹੀ ਕਿਉ ਮੈਨੂੰ,
ਵੱਡ-ਵੱਡ ਸੁੱਟਦੀ ਤਕਦੀਰ |
ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ,
ਲਈ ਖੁਦ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਹਰਾਵਾਂ |
ਨੀ ਉਹ ਦਿਨ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਿਨ,
ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ |
ਆਦਿ ਜੁਗਾਦ ਤੋਂ ਚਲਦਾ ਆਇਐ,
ਇਹ ਤੇਰਾ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ |
ਆਦਿ ਜੁਗਾਦ ਤੋਂ ਪਲਦਾ ਆਇਐ,
ਇਹ ਤੇਰਾ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ |
ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਦੀ,
ਨਿੱਤ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਸਦਾਵਾਂ |
ਨੀ ਉਹ ਦਿਨ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਿਨ,
ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ |
ਹੁਣ ਤਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਦਮ ਨਈਂ ਜਾਂਦੇ,
ਨੀ ਦੁੱਖਭੰਜਨ ਹੈ ਤੇਰਾ |
ਹੁਣ ਤਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਕੰਮ ਨਈਂ ਜਾਂਦੇ,
ਨੀ ਦੁੱਖਭੰਜਨ ਹੈ ਤੇਰਾ |
ਭੁੱਲਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ ਨਹੀ ਤੂੰ,
ਕਿੱਦਾਂ ਦੱਸ ਭੁਲਾਵਾਂ |
ਨੀ ਉਹ ਦਿਨ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਿਨ,
ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂ |
