ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਆ
ਤੇਰੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਡੋ-ਅੱਡਰੀਆਂ,
ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ |
ਮਿਹਨਤ ਕਰਿਆਂ ਬਣ ਜਾਵਣ,
ਸ਼ਾਹੂਕਾਰ ਤਕਦੀਰਾਂ |
ਤੇਰੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਡੋ-ਅੱਡਰੀਆਂ,
ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ |
ਜੇ ਪੈ ਜਾਵੇ ਭਾਰੀ ਕਿੱਧਰੇ,
ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਘਬਰਾਈਏ |
ਸਿਰ ਧੜ ਦੀ ਲਾ ਦੇਈਏ ਉਦੋਂ,
ਜਦ ਮੱਥਾ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਲਾਈਏ |
ਜਿੱਤਣ ਜੰਗ ਚ ਓਈਓ ਬਾਜੀ਼,
ਚੁੱਕਦੇ ਨੇ ਜੋ ਸ਼ਮਸੀ਼ਰਾਂ |
ਤੇਰੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਡੋ-ਅੱਡਰੀਆਂ,
ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ |
ਧੁੱਪਾਂ ਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਦ ਜੱਟ ਨੇਂ,
ਪਿੰਡੇ ਉੱਤੇ ਹੰਢਾਇਆ |
ਝੋਨਾ ਪੱਕਿਆ ਮੁੰਜਰ ਸੁਨਹਿਰੀ,
ਉਹਨੇ ਰੀਝਾਂ ਨਾਲ ਝੰਬਵਾਇਆ |
ਜੱਟ ਨੇ ਭਰਕੇ ਬੋਹਲ ਟਰਾਲੀ,
ਦੇ ਵਿੱਚ ਘੱਤੀਆਂ ਜਦੋਂ ਵਹੀਰਾਂ |
ਤੇਰੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਡੋ-ਅੱਡਰੀਆਂ,
ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ |
ਹਾਸਿਲ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ ਜੇਕਰ,
ਸਭ ਨੂੰ ਹਾਸਿਲ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦੱਸੀਏ |
ਲੱਖਾਂ ਆਵਣ ਔਕੜਾਂ ਭਾਵੇਂ,
ਕਦੇ ਘਾਬਰੀਏ ਨਾ ਹੱਸੀਏ |
ਸਦਾ ਹੀ ਸੁੱਖ ਪਾਇਆ ਏ ਜਿੰਦੇ,
ਸਹਿ-ਸਹਿ ਕੇ ਦੁੱਖ ਸਰੀਰਾਂ |
ਤੇਰੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਡੋ-ਅੱਡਰੀਆਂ,
ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ |
ਉੱਚੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਹਿ ਕੇ,
ਜੋ ਅਫਸਰ ਰਿਸ਼ਵਤ ਖਾਂਦੇ ਨੇਂ |
ਪੋਰੀ-ਪੋਰੀ ਜੁੜੀ ਗਰੀਬ ਦੀ,
ਖਾ ਕੇ ਨਰਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਨੇਂ |
ਕੀ ਅਹਿਸਾਸ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਣਾ,
ਵੇਚੀਆਂ ਨੇ ਜਿੰਨਾਂ ਜ਼ਮੀਰਾਂ |
ਤੇਰੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਡੋ-ਅੱਡਰੀਆਂ,
ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ |
ਸੰਘਰਸ਼ ਸਦਾ ਹੀ ਪੇਪਰ ਪਾਵੇ,
ਤੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਏ |
ਜੋ ਨਾ ਪਰਚਾ ਪਾਸ ਕਰੇ ਓ,
ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਏ |
ਹਿੰਮਤੀ ਦੇ ਤਾਂ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ,
ਔਕੜਾਂ ਪਾਈਆਂ ਸਦਾ ਕਰੀਰਾਂ |
ਤੇਰੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਡੋ-ਅੱਡਰੀਆਂ,
ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ |
ਇਸ਼ਕ ਹਕੀਕੀ ਕਦੇ ਰਾਸ ਨਾ ਆਵੇ,
ਇਸ ਰਾਹੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ |
ਰੱਬ ਦੇ ਦਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ,
ਇਸ਼ਕੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਸਭਨੂੰ ਧੋਖਾ |
ਆਈਆਂ ਸੀ ਕਈ ਰੱਬੀ ਰੂਹਾਂ,
ਇਸ ਰਾਹੇ ਰੁਲ ਗਈਆਂ ਕਈ ਹੀਰਾਂ |
ਤੇਰੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਡੋ-ਅੱਡਰੀਆਂ,
ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ |
ਧੰਨੇ ਜੱਟ ਦਾ ਇਸ਼ਕ ਹਕੀਕੀ,
ਉਸਨੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸੀ ਲਾਈ |
ਪਰਵਾਨ ਹੋਇਆ ਉਹਦਾ ਇਸ਼ਕ,
ਹਕੀਕੀ ਪ੍ਰਗਟਿਆ ਉਹਦੀ ਵਡਿਆਈ |
ਰਜਨੀ ਬੁੱਲਾ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਨੱਚੀ,
ਸੀ ਏਥੇ ਘੂੰਗਰੂ ਪਾ ਕੇ ਮੀਰਾ |
ਤੇਰੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਡੋ-ਅੱਡਰੀਆਂ,
ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ |
