ਦੁੱਖਭੰਜਨ ਸਿੰਘ ਰੰਧਾਵਾ
035192036369
ਸੁੱਖ ਸਦਾ ਲੋੜਦਾ ਮੈਂ,
ਆਪਣੇਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ |
ਨਾ ਖੁਰ ਜਾਣ ਕਿਤੇ ਰੱਬਾ,
ਫਿਕਰ ਹੈ ਕਿਨਾਰਿਆ ਦੀ|
ਸੁੱਖ ਸਦਾ ਲੋੜਦਾ ਮੈਂ,
ਆਪਣੇਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ |
ਲੋੜ ਮੈਨੂੰ ਪਲ-ਪਲ,
ਓਸ ਇੱਕ ਜਾਨ ਦੀ |
ਖੈਰ ਲੋੜਾਂ ਸਦਾ ਮੈਂ,
ਸਕੂਨ ਦੇ ਜਹਾਨ ਦੀ |
ਲਾਉਂਦੀ ਓ ਨਹੀਂ ਕਦੇ,
ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਲਾਰਿਆਂ ਦੀ |
ਸੁੱਖ ਸਦਾ ਲੋੜਦਾ ਮੈਂ,
ਆਪਣੇਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ |
ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਉਹਦੀ ਕਹੀ,
ਹਰ ਇੱਕ ਯਾਦ ਰਹਿ ਗਈ |
ਮਨ ਮਿਹਰ ਉਹਦੇ ਪਈ,
ਜਿੰਦਗੀ ਆਬਾਦ ਰਹਿ ਗਈ |
ਹਿਰਸ ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਉੱਚੀ,
ਗੱਲ ਏ ਚਾਵਾਂ ਦੇ ਚੁਬਾਰਿਆਂ ਦੀ |
ਸੁੱਖ ਸਦਾ ਲੋੜਦਾ ਮੈਂ,
ਆਪਣੇਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ |
ਮੈਂ ਓਸ ਦੀ ਅਦਾ ਉੱਤੋਂ,
ਵਾਰ ਦਿਆਂ ਸਾਹ ਸਾਰੇ |
ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਜਿਉਣਾਂ ਛੱਡਾਂ,
ਓਸ ਦੇ ਨੇਂ ਚਾਅ ਸਾਰੇ |
ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਹੁਣ,
ਪਏ ਹੋਏ ਖਿਲਾਰਿਆਂ ਦੀ |
ਸੁੱਖ ਸਦਾ ਲੋੜਦਾ ਮੈਂ,
ਆਪਣੇਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ |
ਉਹਦੇ ਹਾਸੜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਛਿੱਟ,
ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮਹਿੰਗੀ ਏ |
ਉਸਦੀ ਰੀਝ ਦੀ ਲਪ-ਲਪ |
ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੀ ਏ|
ਕੀਮਤ ਨਹੀ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ,
ਵਗੇ ਹੋਏ ਹੰਝੂ ਖਾਰਿਆਂ ਦੀ |
ਸੁੱਖ ਸਦਾ ਲੋੜਦਾ ਮੈਂ,
ਆਪਣੇਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ |
ਮੌਜ ਤੇਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ,
ਮੈਂ ਮੌਜਦਾਰੀ ਕਰ ਲਈ |
ਕਦੀ-ਕਦੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੇ,
ਨੀ ਫੌਜਦਾਰੀ ਕਰ ਲਈ |
ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਭੁੱਲਣੀ ਨਹੀ,
ਮੌਜ ਉਹਨਾਂ ਹੁਲਾਰਿਆਂ ਦੀ |
ਸੁੱਖ ਸਦਾ ਲੋੜਦਾ ਮੈਂ,
ਆਪਣੇਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ |
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ,
ਮੇਰੇ ਚਾਅ ਠਾਠਾਂ ਮਾਰਦੇ |
ਦੁੱਖਭੰਜਨਾਂ ਖੁਸੀ਼ਆਂ ਨਾ ਖੇਡਦੇ,
ਤੇ ਨਾਲੇ ਜਿੰਦਗੀ ਨਿਹਾਰਦੇ |
ਗੱਲ ਚੰਨ ਨਾਲ ਚਾਨਣੀ ਦੀ,
ਤੇ ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ |
ਸੁੱਖ ਸਦਾ ਲੋੜਦਾ ਮੈਂ,
ਆਪਣੇਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ |
