ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਆ
ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ,
ਖੁਸ਼ਗਵਾਰ ਮੌਸਮ ਹੁੰਦਾ ਏ |
ਦਿਲ ਦੇ ਹੋਵੇ ਕਰੀਬ ਤੇ,
ਮਜੇਦਾਰ ਮੌਸਮ ਹੁ਼ੰਦਾ ਏ|
ਪਰ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਅੱਜ ਮੇਰੇ,
ਮੁੱਖ ਤੇ ਵਾਸ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ |
ਅੱਜ ਤਾਂ ਇਉਂ ਜਾਪਦਾ ਸੀ,
ਕਿਸੇ ਖੋਲੀ ਵਹੀ ਸੀ |
ਓ ਕਦੋਂ ਦੀ ਖੂੰਜੇ ਲੱਗੀ,
ਦੀਦਾਰ ਨੂੰ ਤਰਸੇ |
ਓ ਮੇਰੇ ਮੁੱਖ ਦੀ ਲਾਲੀ,
ਤੇ ਉਹਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਤਰਸੇ |
ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਇੱਕ ਟੱਕ,
ਕਿ ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਦੀਦਿਆਂ ਚੋਂ,
ਵਹਿੰਦੇ ਅੱਥਰੂ ਪ੍ਰਵਾਸ ਕਰਨਗੇ |
ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਇਲਮ ਸੀ,
ਕਿ ਚੰਦਰੇ ਮੈਨੂੰ ਆਏ ਨੇਂ ਤੇ ਉਦਾਸ ਕਰਨਗੇ |
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾਂ ਸਕੂਨ ਮਈ ਅਹਿਸਾਸ,
ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ |
ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸੀ਼,
ਬਣਕੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ |
ਹੰਝੂ ਤਾਂ ਕੱਲਰ ਮਾਰੀ ਕੰਧ,
ਵਾਂਗੂ ਕੁਝ ਗਾਲ ਰਹੇ ਸਨ |
ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ,
ਅਗਨ ਨੂੰ ਢਾਲ ਰਹੇ ਸਨ |
ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਆ ਕੇ,
ਵਾਪਿਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ |
ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਬੋਲ,
ਬੀਤਿਆ ਪਲ,
ਤੇ ਮਰ ਚੁਕਿਆ ਇਨਸਾਨ,
ਨਿਕਲਿਆ ਮਾੜਾ ਬੋਲ,
ਦੇਂਦਾ ਏ ਰੋਲ |
ਬੀਤਿਆ ਪਲ,
ਆਵੇ ਨਾ ਕੱਲ |
ਮਰਿਆ ਇਨਸਾਨ,
ਜਾਵੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ |
ਆਓ ਭੁਲਾ ਕੇ ਸੱਭੇ ਝਗੜੇ-ਝੇੜੇ ,
ਵਿਹੜੇ ਖੁਸੀ਼ ਦੇ ਲਾਈਏ ਗੇੜੇ |
ਜੇ ਆਪਣੇਂ ਗੁਣ ਦਾ ਮੁੱਲ ਪਵਾਉਣਾ,
ਅਗਲੇ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਲਓ ਸਲਾਹੁਣਾ |
ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝ ਕੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਕਰਿਆ ਏ,
ਤਾਂਈ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦੇ ਨਾਲ ,
ਦਿਲ ਦਾ ਵਿਹੜਾ ਭਰਿਆ ਏ |
ਰਜਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਪੱਲੇ ਬੰਨੋਂ,
ਕਰੋ ਆਪਣੀਂ,
ਸਭ ਦੀ ਸੁਣੋਂ ਤੇ,
ਸਭ ਦੀ ਮੰਨੋਂ |
ਸਭ ਦੀ ਸੁਣੋਂ ਤੇ,
ਸਭ ਦੀ ਮੰਨੋਂ |
