ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਅਾ, ਕਪੂਰਥਲਾ
ਵੇ ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੱਸਾਂ,
ਦੁੱਖਾਂ ਮਾਰ ਮੁਕਾ ਲਿਆ |
ਵੇ ਭੁੱਖ ਜਦੋਂ ਲੱਗੀ ਰੂਹ ਨੂੰ,
ਅਸਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾ ਲਿਅਾ |
ਕਿਹੜੀ ਘੜੀ ਸੀ ਕੁਲਹਿਣੀਂ,
ਜਦੋਂ ਮੱਥੇ ਤੇ ਕਲੰਕ ਹੋਇਅਾ |
ਵੇ ਦਿਲ ਮੇਰਾ ਰਾਜਾ ਸੀ,
ਤੇ ਰਾਜਿਓਂ ਰੰਕ ਹੋਇਅਾ |
ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੀ ਤਾਰਾ ਵੀ,
ਟੁੱਟਣੋਂ ਬਚਾ ਲਿਅਾ |
ਵੇ ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੱਸਾਂ,
ਦੁੱਖਾਂ ਮਾਰ ਮੁਕਾ ਲਿਆ |
ਵੇ ਕਿੰਨੇਂ ਅੋਖੇ ਕੀਤੇ ਨੇ,
ਮੈਂ ਸਰ ਪੈਂਡੇ ਅਾਪਣੇਂ |
ਵੇ ਮਾਪੀਂ ਕਦੇ ਮਹਿਰਮਾਂ,
ਰਾਹ ਤੈਨੂੰ ਅਾਉਣੇਂ ਮਾਪਣੇਂ |
ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਤੁਰੀ ਸੀ,
ਤੇ ਖਾਰ ਵੀ ਚੁਭਾ ਲਿਅਾ |
ਵੇ ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੱਸਾਂ,
ਦੁੱਖਾਂ ਮਾਰ ਮੁਕਾ ਲਿਆ |
ਵੇ ਫੁੱਲਾਂ ਚ ਵੀ ਰਹਿ ਕੇ ਰਹੀ,
ਖੁਸ਼ਬੂਅਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਮੈਂ |
ਵੇ ਕਿੱਥੇ ਸੀ ਤੂੰ ਏਨਾਂ ਚਿਰ,
ਸੀ ਰਹੀ ਮਜਬੂਰ ਮੈਂ |
ਬੇਹੋਸਿ਼ਅ ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ,
ਤਾਂ ਹੋਸ਼ ਨੂੰ ਗਵਾ ਲਿਅਾ |
ਵੇ ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੱਸਾਂ,
ਦੁੱਖਾਂ ਮਾਰ ਮੁਕਾ ਲਿਆ |
ਵੇ ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਣਦੀ ਰਹੀ ਚੰਗੀ,
ਪਰ ਮਾੜਿਅਾਂ ਚ ਅਾ ਗਈ |
ਮੈਂ ਹੌਕਾ-ਹੌਕਾ ਹੋਈ ਸਦਾ,
ਤੇ ਹਾੜਿਅਾਂ ਚ ਅਾ ਗਈ |
ਵੇ ਭੱਠ ਵਿੱਚ ਪਈ ਰਹੀ,
ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਜਲਾ ਲਿਆ |
ਵੇ ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੱਸਾਂ,
ਦੁੱਖਾਂ ਮਾਰ ਮੁਕਾ ਲਿਆ |
ਵੇ ਜਿੱਦਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਰੀ,
ਰੱਬਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕਰੀਂ ਨਾ |
ਵੇ ਮੈਂ ਜਰ ਲਈਅਾਂ ਜਾਣੀਂ,
ਏ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਜਰੀ ਨਾ |
ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਨੇ,
ਖੁਦ ਨੂੰ ਕਮੀ ਚ ਗਿਣਾ ਲਿਆ |
ਵੇ ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੱਸਾਂ,
ਦੁੱਖਾਂ ਮਾਰ ਮੁਕਾ ਲਿਆ |
ਵੇ ਅੰਬਰਾਂ ਦੇ ਤਾਰੇ ਤੱਕ ਵੀ,
ਕਮੀਅਾਂ ਉਹਦੀਅਾਂ ਦੱਸਦੇ ਨੇਂ |
ਵੇ ਜਿਹੜੇ ਦੁੱਖ ਅਾ ਪਏ ਮੈਨੂੰ,
ਦੱਸ ਮੇਰੇ ਕਿਹੜੇ ਵੱਸਦੇ ਨੇਂ |
ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ,
ਤਾਂ ਰਜਨੀ ਨੇਂ ਗਾਹ ਲਿਅਾ |
ਵੇ ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੱਸਾਂ,
ਦੁੱਖਾਂ ਮਾਰ ਮੁਕਾ ਲਿਆ |
