ਗੁਰਦਿੱਤ ਦੀਨਾ
- ਮਾਂ
ਤੂੰ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ।
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ
ਖੁਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਸਤਰਹੀਣ ਕਰਕੇ
ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਿਰਜਣਾ ਦਾ ਮੁੱਢ ਬਣਦੀ ਹੈ ।
ਤੇ ਪੁੱਠੇ ਲਮਕਦੇ ਭਰੂਣ ਦੀਆਂ ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ
ਏਸ ਜਗਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਏ ।
ਅਕਸਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਉਹ ਦਰੱਖਤ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਣੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ
ਪਰ ਤੂੰ
ਪੀੜਾ ਦੀ ਪੀੜ ਝੱਲ ਕੇ ਵੀ
ਨਵੀ ਪਦਾਇਸ਼ ਦੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬਣਦੀ ਏ ।
ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸੇ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਸਹਾਰੇ
ਹਰਾ ਰੱਖਦੀ ਏ ।
ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਜਬੂਰੀ ਨਹੀਂ
ਤੇਰਾ ਗੁਣ ( ਸ਼ਰਾਫ਼ਤ ) ਹੈ
ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਕ
ਅਜਨਬੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚੋ ਲਏ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ
ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਚੋ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ,
ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਖੁਰਣ ਨੂੰ
ਉਸਦੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣਾਉਂਦੀ ਏ।
ਮਾਂ
ਤੇਰੀ ਦੇਣ ਦਾ ਦੇਣਾ ਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਹੋਣਾ ।
ਪਰ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਨੇਮ ਹੈ
ਕਿ ਹਰ ਪੁਰਾਣੀ ਚੀਜ਼
ਨਵੀ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਥਾਂ ਖਾਲੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ।
ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਬਾਅਦ ਇਹ ਸਾਰੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ
ਵੱਡੀਆ ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ।
ਤੇ ਉਹ ਵੀ * ਮਾਂ *
ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦੀ ਹੈ
ਗਿੱਲੇ ,ਸੁੱਕੇ ,ਭੁੱਖ ਦਾ ।
ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਦਾ ਨਿੱਘ ਵੀ ਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ
ਹੋਕਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ।
ਮਾਂ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਗੁਣ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ
ਉਹ ਤਾ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ ।
ਪਰ ਉਹ
ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ।
ਪਰ ਮਾਂ
ਉਵੀ ਤਾ ਆਪਣੇ ਤੋ ਛੋਟਿਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਗੱਡੇ ਲੱਦਦੀ ਹੈ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ।
ਬਸ ਕੋਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ
ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗਕੇ ।
ਪੀੜਾ ਝੱਲਕੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋ ਮਾਰੀ
ਪਹਿਲੀ ਬੁੱਕਲ ਵਾਂਗ ।
ਮਾਂ, ਤੂੰ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ
ਤੇ ਤੇਰੇ ਬਾਝੋ ਤੇਰੀ
ਬੁੱਕਲ ਦਾ ਨਿੱਘ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਮੈਨੂੰ
ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਮਾਂ ( ਵੱਡੀ ਭੈਣ ) ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚੋ ।
ਮੈ ਉਸਨੂੰ ਕਰਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ
ਪਰ ਤੇਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਦਾ ਠੋਸ ਰੂਪ ਸੀ
ਮੇਰੀ ਪਦਾਇਸ਼
ਤੇ ਮੈ ਆਸਾ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸਿਸ
ਕਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ।
ਛੋਟੀ ‘ਮਾਂ’ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਦੇ ਨਿੱਘ ਵਿੱਚ ।
