ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਆ ਕਪੂਰਥਲਾ
ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾਂ ਕੰਮ,
ਚਲਾਉਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨਵਤਾ ਨੂੰ ਸਬਕ ,
ਸਿਖਾਉਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜਦ ਕੁਦਰਤ ਆਪਣੀਂ,
ਆਈ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀ।
ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ,
ਬਣਾਉਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਦਰਤ ਰੇਗਿਸਤਾਨ,
ਤਾਈਂ ਜਰਖੇਜ਼ ਕਰੇ।
ਉਸਨੂੰ ਮਾਰੂਥਲਾਂ ਚ ਫੁੱਲ,
ਖਿੜਾਉਣਾ ਆਉਦਾ ਹੈ।
ਕੁਦਰਤ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਏ,
ਤੇ ਬੰਦਾ ਕਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਹੈ।
ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਵੇਲ ਨੂੰ ਵੀ,
ਵਧਾਉਣਾ ਆਉਦਾ ਹੈ।
ਬੰਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਕੇ ਅੜੀਆਂ,
ਲੜਦਾ ਏ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ।
ਫਿਰ ਮਗਰੋਂ ਬੈਠਾ ਘਰ,
ਆਪਣੇ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੋਲੋਂ,
ਮੰਗਕੇ ਨਾ ਖਾਓ।
ਬਿਨ ਮਤਲਬ ਦਸ,
ਕਿਹੜਾ ਰੋਜ਼ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਐ ਕੁਦਰਤੇ ਕਰਦੇ ਮੁਆਫ,
ਤੂੰ ਹੁਣ ਬੰਦੇ ਨੂੰ।
ਬੰਦਾ ਹੁਣ ਤਾਂ ਆਜ਼ਾਦੀ,
ਆਪਣੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਜਨੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ,
ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਰੂਫ ਰਹੋ।
ਅੱਜ ਕੱਲ ਬੰਦਾ ਹੀ ਬੰਦੇ,
ਦੀ ਕਦਰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
