ਜੋ ਸੁੱਖ ਲੋੜਨਗੇ

ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਆ
ਜੋ ਸੁੱਖ ਲੋੜਨਗੇ ਓਈਓ ਸੁੱਖ ਪਾਵਣਗੇ,
ਜੋ ਭਲੀ ਨਹੀ ਕਰਦੇ ਉਹ ਖੁਦ ਪਛਤਾਵਣਗੇ |
ਜੋ ਸੁੱਖ ਲੋੜਨਗੇ ਓਈਓ ਸੁੱਖ ਪਾਵਣਗੇ,

ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਬਾਜੀ ਖੇਡੀ ਏ,
ਮੰਜਿ਼ਲ ਨੂੰ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਉਣਾ ਏ |
ਰੁਕਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਈਂ,
ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਖਲੋਣਾ ਏ |
ਤੁਰਨਾ ਏ ਜੇ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਤਾਂ,
ਕਾਹਨੂੰ ਵਕਤ ਗਵਾਉਣਾ ਏ |
ਜੁਝਾਰੂ ਹੋਵਣਗੇ ਜੋ ਉਹੀ,
ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਣਗੇ |
ਜੋ ਸੁੱਖ ਲੋੜਨਗੇ ਓਈਓ ਸੁੱਖ ਪਾਵਣਗੇ,

ਪੁੱਛਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਹਿੰਮਤ ਤੋਂ,
ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲੋਂ ਚੂਰ ਹੋਈ |
ਰਸਤੇ ਕਾਹਤੋਂ ਲੰਮੇ ਹੋ ਗਏ,
ਮੰਜਿਲ ਕਾਹਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਈ |
ਜੋ ਖਿੱਚ ਸੀ ਮੇਰੇ ਜਜਬਿਆਂ ਵਿੱਚ,
ਦੱਸ ਕਾਹਤੋਂ ਉਹ ਨਾਸੂਰ ਹੋਈ |
ਦੇਖਣਾਂ ਜਿੰਨਾਂ ਨੇ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤੇ ਨੇ,
ਓਈਓ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਖਾਵਣਗੇ |
ਜੋ ਸੁੱਖ ਲੋੜਨਗੇ ਓਈਓ ਸੁੱਖ ਪਾਵਣਗੇ,

ਏਨੇ ਇਲਜਾਮ ਨਹੀ ਮੇਰੇ ਸਿਰ,
ਜਿੰਨੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਗਿਣਵਾ ਦਿੱਤੇ |
ਏਨੇ ਇਲਜਾਮ ਨਹੀ ਮੇਰੇ ਸਿਰ,
ਜਿੰਨੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਚਿਣਵਾ ਦਿੱਤੇ |
ਏਨੇ ਇਲਜਾਮ ਨਹੀ ਮੇਰੇ ਸਿਰ,
ਜਿੰਨੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੇ |
ਇਲਜਾਮੋ-ਇਲਜਾਮੀ ਨਾ ਹੋ,
ਇਲਜਾਮ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਭਾਵਣਗੇ |
ਜੋ ਸੁੱਖ ਲੋੜਨਗੇ ਓਈਓ ਸੁੱਖ ਪਾਵਣਗੇ,

ਇੱਕ ਵੇਲਾ ਸੀ ਇੱਕ ਘੜੀ ਵੀ ਸੀ,
ਇੱਕ ਰਾਤ ਤਾਂ ਤਾਰਾ ਟਹਿਕਿਆ ਸੀ |
ਇਕੱ ਮਾਲੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲੱਗਿਆ,
ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਮਹਿਕਿਆ ਸੀ |
ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ,
ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤਾਂ ਉਹ ਬਹਿਕਿਆ ਸੀ |
ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਹੀ ਤਾਂ,
ਮੇਰੇ ਮਕਸਦ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵਣਗੇ |
ਜੋ ਸੁੱਖ ਲੋੜਨਗੇ ਓਈਓ ਸੁੱਖ ਪਾਵਣਗੇ,

ਮੇਰੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਖਵਾਹਿਸ਼ਾਂ ਨਈਂ,
ਮੈਂ ਚਾਹਿਆ ਏ ਜੋ ਪਾ ਲਿਆ ਏ |
ਅਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਟਾਉਣਾ ਨਈ ਆਇਆ,
ਅੱਜ ਵਕਤ ਨੇ ਰੰਗ ਵਟਾ ਲਿਆ ਏ |
ਮੇਰੀ ਮੰਜਿਲ ਦਾ ਦਰ ਦੂਰ ਨਹੀ,
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਖੜਕਾ ਲਿਆ ਏ |
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਛੱਤ ਨਸੀਬ ਹੋਣੀ,
ਜੋ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਢਾਵਣਗੇ |
ਜੋ ਸੁੱਖ ਲੋੜਨਗੇ ਓਈਓ ਸੁੱਖ ਪਾਵਣਗੇ,

ਸਦਾ ਜੋ ਨਿਸ਼ਠਾ ਕਰਕੇ ਬਹਿੰਦੇ ਨੇ,
ਉਹ ਭਰ-ਭਰ ਕੇ ਝੋਲੀਆਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ |
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ,
ਇੱਕ ਦਿਨ ਓ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਲਹਿ ਜਾਂਦੇ |
ਜੀ ਜੋ ਵਿੱਚ ਹੰਕਾਰ ਦੇ ਤਣੇ ਰਹਿੰਦੇ,
ਉਹ ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਢਹਿੰਦੇ ਢਹਿ ਜਾਂਦੇ |
ਰਜਨੀ ਸਦਾ ਸਮਝਦਾਰ ਉਹ ਹੋਵਣਗੇ,
ਕਦੀ ਵੀ ਜੋ ਮੂਰਖ ਤਾਈਂ ਸਮਝਾਵਣਗੇ |
ਜੋ ਸੁੱਖ ਲੋੜਨਗੇ ਓਈਓ ਸੁੱਖ ਪਾਵਣਗੇ,