ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਆ
ਹੋਇਆ ਝੂਲਣੇ ਨੂੰ ਫੰਦੇ,
ਤੇ ਤਿਆਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਨੀ ਵੀਰ ਭਗਤ ਸਿੰਘ,
ਸਰਦਾਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਹੋਇਆ ਝੂਲਣੇ ਨੂੰ ਫੰਦੇ,
ਤੇ ਤਿਆਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਬਣ ਪਰਵਾਨਾ ਜਿਹੜਾ,
ਸੜਿਆ ਆਜਾਦੀ ਤੋਂ |
ਤੇਰੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਸੀ,
ਲੜਿਆ ਆਜਾਦੀ ਤੋਂ |
ਉੱਚਾ ਉਹ ਉੱਚਾ ਉਹਦਾ,
ਕਿਰਦਾਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਹੋਇਆ ਝੂਲਣੇ ਨੂੰ ਫੰਦੇ,
ਤੇ ਤਿਆਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਦੇ ਕੇ ਜਾਨ ਸੀ ਬਚਾ,
ਲਿਆ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਤਿਰੰਗੇ ਨੂੰ |
ਰਾਹੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੁਰੇ,
ਨਾਂ ਕਿਹਾ ਕੁਝ ਮਾੜੇ ਚੰਗੇ ਨੂੰ |
ਅਸਲੀ ਆਜਾਦੀ ਦਾ ਜੋ ਸੀ,
ਹੱਕਦਾਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਹੋਇਆ ਝੂਲਣੇ ਨੂੰ ਫੰਦੇ,
ਤੇ ਤਿਆਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਪਾਇਆ ਬਾਲ ਵਰੇਸੇ ਹੀ, ਬੰਦੂਕਾਂ,
ਬੰਦੂਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਸੀ |
ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਜ਼ਹਿਨ ਚ,
ਨਾ ਜਿੱਤ ਸੀ ਨਾ ਹਾਰ ਸੀ |
ਨੀ ਮੈਨੂੰ ਆਜਾਦੀ ਦਾ,
ਸ਼ਾਹ ਅਸਵਾਰ ਨਈਉ ਭੁੱਲਦਾ |
ਹੋਇਆ ਝੂਲਣੇ ਨੂੰ ਫੰਦੇ,
ਤੇ ਤਿਆਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਸੀ ਜਦੋਂ ਚੱਲਿਆ ਵਿਆਹੁਣ,
ਮੌਤ ਦੇਖਦਾ ਜ਼ਮਾਨਾ ਸੀ |
ਇੱਕ ਸ਼ਮਾ ਸੀ ਆਜਾਦੀ ਤੇ,
ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਪਰਵਾਨਾ ਸੀ |
ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦਾ ਸੜਿਆ,
ਹੰਕਾਰ ਨਈਉਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਹੋਇਆ ਝੂਲਣੇ ਨੂੰ ਫੰਦੇ,
ਤੇ ਤਿਆਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ ਘਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ,
ਤੈਨੂੰ ਗੁੜਤੀ ਲੜਾਈ ਦੀ |
ਲੜਨਾ-ਮਰਨਾ ਆਜਾਦੀ ਲਈ,
ਕੀਤੀ ਘਰੋਂ ਹੀ ਪੜਾਈ ਸੀ |
ਹੁੰਦਾ ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਘਰੇ ਹੀ,
ਦੀਦਾਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਹੋਇਆ ਝੂਲਣੇ ਨੂੰ ਫੰਦੇ,
ਤੇ ਤਿਆਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਸੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਏ,
ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਜਦੋ ਆਉਣਾ ਸੀ |
ਮਿਲ ਰਾਜਗੁਰੂ, ਸੁਖਦੇਵ ਨਾਲ,
ਵਤਨ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਸੀ |
ਤੇਰਾ ਸੀ ਜੋ ਵਤਨ ਨਾਲ ਮੋਹ,
ਬੇਸੁ਼ਮਾਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਹੋਇਆ ਝੂਲਣੇ ਨੂੰ ਫੰਦੇ,
ਤੇ ਤਿਆਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਸੀ ਜਦੋਂ ਚੱਲਿਆ ਵਿਆਹੁਣ,
ਮੌਤ ਦੇਖਦਾ ਜ਼ਮਾਨਾ ਸੀ |
ਇੱਕ ਸ਼ਮਾ ਸੀ ਆਜਾਦੀ ਤੇ,
ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਪਰਵਾਨਾ ਸੀ |
ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦਾ ਸੜਿਆ,
ਹੰਕਾਰ ਨਈਉਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਹੋਇਆ ਝੂਲਣੇ ਨੂੰ ਫੰਦੇ,
ਤੇ ਤਿਆਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਜੋ਼ਸ ਨਾਲ ਹੋਸ਼,
ਤੇ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਕੰਮ ਕਰ ਗਈ |
ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵਿਆਹੁਣ,
ਫਿਰੰਗੀਆਂ ਦੀ ਮਾਸੀ ਮਰ ਗਈ |
ਤਿੰਨਾਂ ਖੋਭਿਆ ਜੋ ਸੀਨੇ ਉਹ,
ਖਾਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਹੋਇਆ ਝੂਲਣੇ ਨੂੰ ਫੰਦੇ,
ਤੇ ਤਿਆਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਜੋ ਵਤਨ ਉੱਤੋਂ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ,
ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਥੱਲੇ ਸੀ |
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੌਣ ਨਿਵਾਉਣੀ,
ਪੈ ਗਈ ਕੀ ਸੋਚ ਕਿ ਚੱਲੇ ਸੀ |
ਰਜਨੀ ਫਿਰੰਗੀਆਂ ਦਾ ਸੋਚਪੁਣਾ,
ਓ ਬਿਮਾਰ ਨਈਉਂ ਭੁੱਲਦਾ |
ਹੋਇਆ ਝੂਲਣੇ ਨੂੰ ਫੰਦੇ,
ਤੇ ਤਿਆਰ ਨਈਓਂ ਭੁੱਲਦਾ |
