(ਪ੍ਰਧਾਨ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ)
ਪੰਜਾਬੀ ਜੁ਼ਬਾਨ ਦੀ ਬਲਦੀ ਹੋਈ,
ਲੋਅ ਏ ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ |
ਜਿੰਨੇ ਕੁੱਜੇ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਇਆ,
ਏ ਓ ਏ ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ |
ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਚੜਦਾ ਸੂਰਜ,
ਬਾਗੀਂ ਰੁਮਕਦੀ ਮਹਿਕ ਜਿਹਾ |
ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਪਰ ਭੌਰੇ ਵਰਗਾ,
ਟਹਿਕਾਂ ਮਾਰੀ ਟਹਿਕ ਜਿਹਾ |
ਮੋਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇਂ ਖੰਭਾਂ ਵਰਗਾ,
ਆਬੇਹਾਯਾਤ ਦਾ ਚੋਅ ਏ |
ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ
ਪੰਜਾਬੀ ਜੁ਼ਬਾਨ ਦੀ ਬਲਦੀ ਹੋਈ,
ਲੋਅ ਏ ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ |
ਕੋਲੇ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਸਭਾ,
ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਾ ਦਰਜਾ |
ਕਹਿੰਦਾ ਕੀਵੇਂ ਲਾਵਾਂਗਾ ਸਿਰੋਂ,
ਆਪਣੀਂ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਕਰਜਾ |
ਬੁੱਟਰ ਜਦ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਹੱਟ,
ਖੋਲਦਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਜਾਦਾਂ ਹੋ ਏ |
ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ
ਪੰਜਾਬੀ ਜੁ਼ਬਾਨ ਦੀ ਬਲਦੀ ਹੋਈ,
ਲੋਅ ਏ ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ |
ਮਿਲੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ,
ਸਨ ਪਿਤਾ ਪੰਥਕ ਸਟੇਜੀ ਕਵੀ |
ਗਿਆਨੀ ਪੀ੍ਤਮ ਸਿੰਘ ਹੁਰਾਂ ਦੀ ਸੀ,
ਬੜੀ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸੁੱਚੀ ਛਵੀ |
ਬੰਨ ਦੇਂਦੇ ਸਨ ਰੰਗ ਸਟੇਜ ਤੇ,
ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਖਲੋ |
ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ
ਪੰਜਾਬੀ ਜੁ਼ਬਾਨ ਦੀ ਬਲਦੀ ਹੋਈ,
ਲੋਅ ਏ ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ |
ਹਰਮਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ,
ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸਾਥ ਹੈ ਪੂਰਾ |
ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਿਆ,
ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਨਾ ਕੋਈ ਅਧੂਰਾ |
ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਦੀ ਭਾਈਵਾਲ ਏ,
ਤੇ ਨਿੱਕੇ-ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਕਰਦੀ ਮੋਹ ਏ |
ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ
ਪੰਜਾਬੀ ਜੁ਼ਬਾਨ ਦੀ ਬਲਦੀ ਹੋਈ,
ਲੋਅ ਏ ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ |
ਮਾਤਾ ਜੀ ਮੁਖਤਿਆਰ ਕੌਰ ਦੇ,
ਲਾਲ ਨੇ ਨਾਮ ਕਮਾਇਆ |
ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਸ਼ਾਇਰ ਬਣਿਆ,
ਤੇ ਜੱਗ ਨੇ ਖੂਬ ਵਡਿਆਇਆ |
ਮਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਲਈ ਮੋਹ ਡੁੱਲਦਾ,
ਜਿਉਂ ਵਗੇ ਪਹਾੜੀਂ ਚੋਅ ਏ |
ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ
ਪੰਜਾਬੀ ਜੁ਼ਬਾਨ ਦੀ ਬਲਦੀ ਹੋਈ,
ਲੋਅ ਏ ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ |
ਪਰਜਾਪਤਾਂ ਦੇ ਟਿੱਡੇ ਦੇ ਨਾਲ,
ਪਿੰਡ ਥੂਹੀ ਮਸਤੀ ਸੀ ਮਾਰੀ |
ਨਾ ਓ ਭੁੱਲਿਆ ਨਾ ਬੁੱਟਰ ਭੁੱਲਿਆ,
ਅੱਜ ਤਾਈਂ ਪੱਕੀ ਏ ਯਾਰੀ |
ਜੋ-ਜੋ ਵੀ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡੀਆਂ ,
ਤੱਕੀਆਂ ਪਿੰਡ ਨੇ ਖਲੋ ਏ |
ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ
ਪੰਜਾਬੀ ਜੁ਼ਬਾਨ ਦੀ ਬਲਦੀ ਹੋਈ,
ਲੋਅ ਏ ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ |
ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ ਨੇਂ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ,
ਤੇ ਹੈ ਮਣਾਂ ਮੂੰਹੀ ਮਾਣ ਕਮਾਇਆ |
ਦਿੱਲੀ ਨੇਂ ਮਹਾਂ ਕੰਬਣੀਂ ਕਾਵਿ-ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ,
ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਡਮੀ ਐਵਾਰਡ ਥੀਂ ਵਡਿਆਇਆ |
ਸਾਹਿਤ ਸਿਰਜੇ ਘਰ ਵੀ ਸਾਂਭੇ,
ਜੱਟ ਬਈ ਕੰਮ ਕਰੇ ਦੋ-ਦੋ |
ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ
ਪੰਜਾਬੀ ਜੁ਼ਬਾਨ ਦੀ ਬਲਦੀ ਹੋਈ,
ਲੋਅ ਏ ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ |
ਕਾਵਿ ਔੜ ਦੇ ਬੱਦਲ,ਸਲ੍ਹਾਬੀ ਹਵਾ, ਖੜਾਵਾਂ,
ਸ਼ਬਦ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਰੇਤ,ਦਰਦ ਮਜੀਠੀ ਆਏ |
ਡੂੰਘਾ ਹੋਰ-ਡੂੰਘਾ ਹੋਰ ਦੁੱਖਭੰਜਨ ਪੜੇ ਤੇ,
ਸ਼ਬਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤਾਰੀਆਂ ਲਾਏ |
ਬੜਾ ਹੀ ਨਿੱਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਜੋਗੀ ਲਿਖਦਾ ਏ ਜੋ-ਜੋ |
ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ
ਪੰਜਾਬੀ ਜੁ਼ਬਾਨ ਦੀ ਬਲਦੀ ਹੋਈ,
ਲੋਅ ਏ ਦਰਸ਼ਨ ਬੁੱਟਰ |
