ਅਕਸ

ਉਹ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ ਖੜੀ !
ਆਪਣੇ ਅਕਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਸੀ !!
ਸੋਚਦੀ ਇਹ ਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ !
ਲੱਗਦਾ ਮੁੱਦਤਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਮੁਸਕਰਾਏ !!
ਸੁੰਨੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ !
ਹੰਝੂ ਤੈਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿੱਸਦੇ ਨੇ !!
ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਫ਼ੈਦੀ ਆ ਗਈ !
ਗੱਲਾਂ ਅੰਦਰ ਨੂੰ ਧੱਸ ਗਈਆਂ ਨੇ!!
ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਦਰਦ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ !
ਰੰਗ ਵੀ ਕੁਝ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ !!
ਉਫ਼ ! ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ !!
ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ !
ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ !!
ਸਕੂਲ ਕਾਲਜ ਪੇਕਾ ਸੋਹਰਾ ਘਰ !
ਟੀਚਰ ਦੋਸਤ ਮਿੱਤਰ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਬਾਈ !!
ਆਸ ਪੜੋਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਤੇ ਬੱਚੇ ਭੈਣ ਭਰਾ !
ਸੱਭ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦੇ ਰੱਖਦੇ !!
ਆਪਣਾ ਕਦੀ ਖਿਆਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ !
ਕਿਸੇ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤਾ !!
ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ !
ਪਰ ਤੇਰਾ ਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ !!
ਕੌਣ ਬਣਿਆ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ !
ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਕੀ ਹੈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ !!
ਆਪਣੇ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਦ ਨੇ !
ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਠੜੀ ਪੱਲੇ ਬੰਨੀ ਬੈਠੀ ਹਾਂ !!
ਹੰਝੂ ਪੂੰਝਦੀ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ !
ਨਜ਼ਮ ਬੁਦਬੁਦਾਉਂਦੀ ਹੈ !!
ਕਿੰਨੀ ਬੀਤੀ ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਬਾਕੀ ਹੈ !
ਮੈਨੂੰ ਇਹੋ ਹਿਸਾਬ ਲੈ ਬੈਠਾ !!
ਰਮਿੰਦਰ ਰਮੀ