ਦੁੱਖਭੰਜਨ ਰੰਧਾਵਾ
0351920036369
ਦੁੱਖ ਮੈਨੂ਼ੰ ਮਾਰ ਗਿਆ,
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲਾਈਦਾ |
ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਪੀ ਲਈਦਾ,
ਤੇ ਦਰਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾਈਦਾ |
ਦੁੱਖ ਮੈਨੂ਼ੰ ਮਾਰ ਗਿਆ,
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲਾਈਦਾ |
ਸੁੱਕਦਾ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂ ਜਿੱਦਾਂ,
ਵੇਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਏ |
ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਆਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ,
ਨਬਜ਼ ਰੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਏ |
ਜਿੱਦਾਂ ਮੋਏ ਹੋਏ ਨੂੰ,
ਬਾਹੋਂ ਫੜਕੇ ਹਿਲਾਈ ਦਾ |
ਦੁੱਖ ਮੈਨੂ਼ੰ ਮਾਰ ਗਿਆ,
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲਾਈਦਾ |
ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਜ਼ਖਮਾਂ ਦੀ,
ਪੀੜ ਸਹਿਣੀਂ ਪੈਂਦੀ ਏ |
ਉਦੋਂ ਫੇਰ ਅੱਕ ਕੇ ਇਹ,
ਗੱਲ ਕਹਿਣੀਂ ਪੈਂਦੀ ਏ |
ਨਈਂ ਫਾਇਦਾ ਕੋਈ ਹੁੰਦਾ,
ਫੇਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕਮਾਈ ਦਾ |
ਦੁੱਖ ਮੈਨੂ਼ੰ ਮਾਰ ਗਿਆ,
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲਾਈਦਾ |
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਲੋੜ ਪੈ ਜਾਏ,
ਤੇ ਮੂੰਹ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵੱਟ ਲਏਂ |
ਪੱਕੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਧਾਗਾ ਜਦੋਂ,
ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਕਹੇ ਕੱਟ ਲਏਂ |
ਉਦੋਂ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਏ ,
ਸਾਰੀ ਹੀ ਚੰਗਿਆਈ ਦਾ |
ਦੁੱਖ ਮੈਨੂ਼ੰ ਮਾਰ ਗਿਆ,
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲਾਈਦਾ |
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ ,
ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਗਈ ਨੀ |
ਮੇਰਾ ਅੰਦਰ ਤੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ,
ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨੀ ਪਛਾਣ ਗਈ |
ਇਸ਼ਕ ਚ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ,
ਟੋਏ ਦਾ ਨਾ ਖਾਈ ਦਾ |
ਦੁੱਖ ਮੈਨੂ਼ੰ ਮਾਰ ਗਿਆ,
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲਾਈਦਾ |
ਨੀ ਕੁੱਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ,
ਸਵਾਹ ਬਣ ਜਾਈਦੈ |
ਉਦੋਂ ਹੀ ਫੇਰ ਘਾਟਾ-ਵਾਧਾ,
ਨੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਪਾਈਦੈ |
ਪਤਾ ਉਦੋਂ ਲਗਦਾ ਏ,
ਖੁਦਾ ਤੇਰੀ ਖੁਦਾਈ ਦਾ |
ਦੁੱਖ ਮੈਨੂ਼ੰ ਮਾਰ ਗਿਆ,
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲਾਈਦਾ |
ਸੋਗ ਦੀਆਂ ਝਾਂਜਰਾਂ ਦੇ,
ਨੀ ਬੋਰ ਜਦੋਂ ਛਣਕੇ |
ਪੁੱਠੀਆਂ ਪਈਆਂ ਤੇ ਮੇਰੇ,
ਹਿੱਲੇ ਸਾਰੇ ਮਣਕੇ |
ਹੈ ਪਤਾ ਦੁੱਖਭੰਜਨ ਨੇਂ,
ਪੁੱਛਿਆ ਦਵਾਈ ਦਾ |
ਦੁੱਖ ਮੈਨੂ਼ੰ ਮਾਰ ਗਿਆ,
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲਾਈਦਾ |
