ਦੁੱਖਭੰਜਨ ਰੰਧਾਵਾ
0351920036369
ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਏਂ ਤੇ ਮੈਂ ਏਥੇ,
ਦੁੱਖ ਜਰੀ ਜਾਨਾਂ ਵਾਂ |
ਮੰਗਾਂ ਖੈਰਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਤੇ,
ਬਾਜੀ ਹਰੀ ਜਾਨਾ ਵਾਂ |
ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਏਂ ਤੇ ਮੈਂ ਏਥੇ,
ਦੁੱਖ ਜਰੀ ਜਾਨਾ ਵਾਂ |
ਦੁੱਖ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਆਉਣੋਂ ਪਹਿਲਾਂ,
ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਉਣ ਨੀ |
ਮੈਂ ਮੰਗਾਂ ਖੈਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ ਤੇਰੀ,
ਮੈਨੂੰ ਆ ਸਤਾਉਣ ਨੀ |
ਜਿਉਂਦਾ ਕਾਹਦਾ ਰਹਿ,
ਗਿਆ ਮੈਂ ਮਰੀ ਜਾਨਾਂ ਵਾਂ |
ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਏਂ ਤੇ ਮੈਂ ਏਥੇ,
ਦੁੱਖ ਜਰੀ ਜਾਨਾ ਵਾਂ |
ਲਗ ਜਾਣ ਸੁੱਖੀ ਸਾਂਦੀ,
ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੀ |
ਮੈਂ ਖੜਾ-ਖੜਾ ਮੁੱਕ ਜਾਵਾਂ,
ਜਾਂ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ਰੁੱਖ ਨੀ |
ਮੈਂ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ,
‘ਚ ਤਰੀ ਜਾਨਾਂ ਵਾਂ |
ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਏਂ ਤੇ ਮੈਂ ਏਥੇ,
ਦੁੱਖ ਜਰੀ ਜਾਨਾ ਵਾਂ |
ਮੈਂ ਤੇਰਿਆਂ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ,
ਲੜ-ਲੜ ਮਰਜਾਂ |
ਚਾੜ੍ਹਾਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕਟਹਿਰੇ,
ਤੇ ਹਰ ਬਾਜੀ ਹਰਜਾਂ |
ਮੈਂ ਗਰਮੀਂ ਦੇ ਮੌਸਮ,
‘ਚ ਠਰੀ ਜਾਨਾਂ ਵਾਂ |
ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਏਂ ਤੇ ਮੈਂ ਏਥੇ,
ਦੁੱਖ ਜਰੀ ਜਾਨਾ ਵਾਂ |
ਮੈਂ ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰ ‘ਚ,
ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਲੂਅ ਨੀ |
ਜੇ ਵੱਟਾਂ ਤੈਥੋਂ ਪਾਸਾ,
ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟੀਂ ਵਿੱਚ ਖੂਹ ਨੀਂ l
ਨੀ ਮੇਰਾ ਡੋਲੇ ਨਾ ਇਮਾਨ,
ਚੌਂਕੀ ਭਰੀ ਜਾਨਾਂ ਵਾਂ |
ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਏਂ ਤੇ ਮੈਂ ਏਥੇ,
ਦੁੱਖ ਜਰੀ ਜਾਨਾ ਵਾਂ |
ਮੈਂ ਦੰਦੀਆਂ ਨਾ ਵੱਢ-ਵੱਢ,
ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਕਰ’ਤਾ |
ਖੁਦ ਨੂੰ ਕੋਸਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ,
ਫਿਰ ਹੌਕਾ ਭਰ’ਤਾ |
ਕਰ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾ ਗਾਗਰ,
ਨੂੰ ਖਰੀ ਜਾਨਾ ਵਾਂ |
ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਏਂ ਤੇ ਮੈਂ ਏਥੇ,
ਦੁੱਖ ਜਰੀ ਜਾਨਾ ਵਾਂ |
ਦੁੱਖਭੰਜਨਾ ਹੋ ਗਈ ਏ,
ਅਖੀਰ ਸਬਰਾਂ ਦੀ ਪੱਕੀ |
ਭੱਠ ਬਲਦੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ,
ਰੀਝ ਜਾਣੀਂ ਧੱਕੀ |
ਖੁਦ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਆਂਦਰਾਂ,
‘ਤੇ ਧਰੀ ਜਾਨਾਂ ਵਾਂ |
ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਏਂ ਤੇ ਮੈਂ ਏਥੇ,
ਦੁੱਖ ਜਰੀ ਜਾਨਾ ਵਾਂ |
