ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਅਾ, ਕਪੂਰਥਲਾ
ਹਵਾਵਾਂ ਵੀ ਚੁੱਪ ਨੇਂ,
ਦੁਆਵਾਂ ਵੀ ਚੁੱਪ ਨੇਂ |
ਲਹਿਰਾਂ ਵੀ ਚੁੱਪ ਨੇਂ,
ਰਾਹਵਾਂ ਵੀ ਚੁੱਪ ਨੇਂ |
ਜੋ ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ,
ਉਹ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਕੇ,
ਦਿਲ ਧਾਹੀਂ ਰੋਇਅਾ |
ਕੀੜੇ ਵੀ ਰੋਏ ਪਤੰਗੇ ਵੀ ਰੋਏ,
ਜਦ-ਜਦ ਵੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੀਅ ਤੇਰੇ ਮੋਏ,
ਹੰਝੂਅਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਾਪਾ ਸਮੋਇਅਾ |
ਜੋ ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ,
ਉਹ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਕੇ,
ਦਿਲ ਧਾਹੀਂ ਰੋਇਅਾ |
ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪੌਣਾਂ ਨੇ ਸੋਗ ਮਨਾਏ,
ਕੱਲੀ-ਕੱਲੀ ਜਾਨ ਨੇ ਦੁੱਖ ਹੰਢਾਏ,
ਸਮਤਲ ਜਗਾ ਵੀ ਲਗਦੀ ਏ ਟੋਇਅਾ |
ਜੋ ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ,
ਉਹ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਕੇ,
ਦਿਲ ਧਾਹੀਂ ਰੋਇਅਾ |
ਦਿਹਾੜੀਦਾਰ ਘਰੇ ਬਹਿ ਗਿਅਾ ਪੱਕਾ,
ਰਿਜ਼ਕ ਨੂੰ ਮੌਲਾ ਲੱਗੀਅਾ ਏ ਧੱਕਾ,
ਭੁੱਖਾ ਪੁੱਤ ਦੁੱਧੋਂ ਮਾਂ ਦਾ ਏ ਮੋਇਅਾ |
ਜੋ ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ,
ਉਹ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਕੇ,
ਦਿਲ ਧਾਹੀਂ ਰੋਇਅਾ |
ਕੁੱਲ ਅਾਲਮ ਹੋ ਗਿਅਾ ਹਾੜੋ-ਹਾੜੀ,
ਹੈ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਨੇ ਫਸਲ ਉਜਾੜੀ,
ਦਿਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸਨੇ ਸੂਲ ਚੁਭੋਇਅਾ |
ਜੋ ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ,
ਉਹ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਕੇ,
ਦਿਲ ਧਾਹੀਂ ਰੋਇਅਾ |
ਹੁਣ ਸ਼ਾਮ ਪਈ ਰੋਵੇ ਰਾਤ ਪਈ ਰੋਵੇ,
ਬੁੱਝੀ ਨਹੀ ਜਾਣੀਂ ਜੋ ਬਾਤ ਪਈ ਰੋਵੇ,
ਅੱਲੇ ਜ਼ਖਮ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇਂ ਤਾਂ ਟੋਹਿਅਾ |
ਜੋ ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ,
ਉਹ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਕੇ,
ਦਿਲ ਧਾਹੀਂ ਰੋਇਅਾ |
ਰਜਨੀ ਨੇਂ ਕੱਢ ਲਏ ਨੇ ਤਰਲੇ ਬਥੇਰੇ,
ਸੁਣ ਹਰ ਲੈ ਤੂੰ ਦੁਖੜੇ ਮਾਲਕ ਐ ਮੇਰੇ,ਃ
ਕੁਝ ਵੀ ਰਿਹਾ ਨਹੀ ਨਵਾਂ ਨਰੋਇਅਾ |
ਜੋ ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ,
ਉਹ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਕੇ,
ਦਿਲ ਧਾਹੀਂ ਰੋਇਅਾ |
