ਸਬਕ

ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਆ, ਕਪੂਰਥਲਾ
ਆ ਬੈਠ ਜਿੰਦੜੀਏ ਨੀ,
ਇੱਕ ਸਬਕ ਸਿਖਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |
ਏਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਪਣਾ ਨੀ,
ਇਹ ਪਾਠ ਪੜਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |
ਆ ਬੈਠ ਜਿੰਦੜੀਏ ਨੀ,
ਇੱਕ ਸਬਕ ਸਿਖਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |

ਕਿਤੇ ਜਗ-ਜਗ ਬੁਝਦੇ ਨੇਂ,
ਕਿਤੇ ਬੁਝ-ਬੁਝ ਜਗਦੇ ਨੇਂ |
ਓ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਹੀ,
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਗਦੇ ਨੇਂ |
ਤੂੰ ਮੰਨਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀ,
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਨਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |
ਆ ਬੈਠ ਜਿੰਦੜੀਏ ਨੀ,
ਇੱਕ ਸਬਕ ਸਿਖਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |

ਨੀ ਇੱਕ ਗਮ ਦੂਜੇ ਹੰਝੂ,
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ ਜਿੰਦੇ |
ਪੀੜਾਂ ਨਾਲ ਕਰਾਹੁੰਦੇ ਨੇ,
ਸਭ ਬੋਲ ਰਹੇ ਜਿੰਦੇ |
ਦੁੱਖ ਹੋ ਈ ਏਨੇ ਗਏ ਕਿਹੜਾ,
ਕਿਹੜਾ ਗਿਣਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |
ਆ ਬੈਠ ਜਿੰਦੜੀਏ ਨੀ,
ਇੱਕ ਸਬਕ ਸਿਖਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |

ਜੋ ਡਾਢੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ,
ਦੁੱਖ ਦੇ ਕੇ ਈ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇਂ |
ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਨੂੰ ਦੇਂਦੇ ਨੇਂ,
ਓ ਕਦੇ ਆਪ ਨਾ ਸਹਿੰਦੇ ਨੇ |
ਤੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,
ਕਾਹਤੋਂ ਮਿਲਣ ਸਜਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |
ਆ ਬੈਠ ਜਿੰਦੜੀਏ ਨੀ,
ਇੱਕ ਸਬਕ ਸਿਖਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |

ਤੂੰ ਊਮਰ ਭਰ ਸੁੱਤੀ ਰਹੀ,
ਸਹਿ-ਸਹਿ ਕੇ ਦੁਖੜੇ ਨੀਂ |
ਮਿੱਠਾ ਹੋਇਆ ਨਸੀਬੀਂ ਏ,
ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਸਨ ਰੁੱਖੜੇ ਨੀਂ |
ਅੱਖ ਖੋਲ ਕੇ ਤੱਕ ਅੜੀਏ,
ਸੁੱਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |
ਆ ਬੈਠ ਜਿੰਦੜੀਏ ਨੀ,
ਇੱਕ ਸਬਕ ਸਿਖਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |

ਕੋਈ ਪੁੱਛਦਾ ਹੋਣਾ ਏ,
ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦਾ ਰਾਹ |
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਦੱਸਦੇ,
ਨਿੱਤ ਕੀਵੇਂ ਜਰਾਂ ਸਜਾ |
ਤਕਦੀਰ ਵੇਖ ਮੇਰੀ,
ਦੁੱਖ ਕਰਦੇ ਛਾਵਾਂ ਮੈਨੂੰ |
ਆ ਬੈਠ ਜਿੰਦੜੀਏ ਨੀ,
ਇੱਕ ਸਬਕ ਸਿਖਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |

ਰਜਨੀ ਨੇ ਸਹਿ-ਸਹਿ ਕੇ,
ਹਰ ਸਫਰ ਲੰਘਾਇਆ ਏ |
ਖਾਰੀਂ ਨੰਗੇ ਪਰੀਂ ਤੁਰ-ਤੁਰ,
ਪੂਰਾ ਪੰਧ ਮੁਕਾਇਆ ਏ |
ਮੇਰੇ ਹੀ ਬਨੇਰੇ ਦਾ ਪਤਾ,
ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਾਵਾਂ ਮੈਨੂੰ |
ਆ ਬੈਠ ਜਿੰਦੜੀਏ ਨੀ,
ਇੱਕ ਸਬਕ ਸਿਖਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ |