ਦੁਨੀਅਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੰਦਾ

ਰਜਨੀ ਵਾਲੀਆ, ਕਪੂਰਥਲਾ

ਦੁਨੀਅਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੰਦਾ,
ਤਕਲੀਫਾਂ ਲੱਖ ਜਰਦਾ ਏ |
ਜਿੰਦਗੀ ਤਾਂ ਇੱਕ ਜੰਗ ਹੈ ਸੱਚੀ,
ਕੋਈ ਜਿੱਤਦਾ ਏ ਕੋਈ ਹਰਦਾ ਏ |

ਬੰਦਾ ਜਦ ਦਾ ਰੱਬ ਬਣ ਗਿਆ,
ਰੱਬ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਸੋਚਣਾ ਪੈ ਗਿਆ |
ਉਸ ਦੀ ਕੀਤੀ ਹੱਥ ਖੜੇ ਕਰਾ ਗਈ,
ਬੰਦਾ ਬਣਕੇ ਬੰਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ |
ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਹੁਣ ਪੈ ਗਈ,
ਪਤਾ ਨਹੀ ਹੁਣ ਘਰਦਾ ਏ |
ਦੁਨੀਅਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੰਦਾ,
ਤਕਲੀਫਾਂ ਲੱਖ ਜਰਦਾ ਏ |

ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਆਪਣੇਂ ਮਾਰਨ,
ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਜਰ ਨਈਂ ਹੁੰਦੀ |
ਜੇਕਰ ਆਪਣਾਂ ਨਾਲ ਖਲੋਵੇ,
ਬਾਜੀ ਕਦੇ ਵੀ ਹਰ ਨਈਂ ਹੁੰਦੀ |
ਕੀ ਕੀਹਦੇ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਚੱਲਦਾ,
ਲਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹਰ ਪਰਦਾ ਏ |
ਦੁਨੀਅਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੰਦਾ,
ਤਕਲੀਫਾਂ ਲੱਖ ਜਰਦਾ ਏ |

ਮਾਲੀ ਕਰਕੇ ਬਾਗ ਮਹਿਕਦੇ,
ਮਾਲੀ ਹੀ ਹਰ ਫੁੱਲ ਬਚਾਵੇ |
ਉਸ ਬਾਗ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾਵੇ,
ਵੈਰੀ ਜਿਸਦਾ ਮਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ |
ਚੰਗਾ ਮਾਲੀ ਹਰ ਫੁੱਲ ਸੰਭਾਲੇ,
ਤੇ ਠੰਡਾ ਜਲ ਮਸ਼ਕੀਂ ਭਰਦਾ ਏ |
ਦੁਨੀਅਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੰਦਾ,
ਤਕਲੀਫਾਂ ਲੱਖ ਜਰਦਾ ਏ |

ਬੰਦੇ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਓ ਅਾਪੇ,
ਆਪਣੇਂ ਹੱਥੀਂ ਲਿਖ ਤੋਰ ਦੇਂਦਾ ਏ|
ਕਹਿਰ ਕਮਾਵੇ ਕਦੇ ਓ ਡਾਢਾ,
ਕਿਸੇ ਡਾਢੇ ਹੱਥ ਜਦ ਡੋਰ ਦੇਂਦਾ ਏ |
ਅਸਲੀ ਡੋਰਾਂ ਹੱਥ ਡਾਢੇ ਦੇ,
ਆਵੇ ਚਾਨਣ ਜੇ ਨੇਰ ਪਸਰਦਾ ਏ |
ਦੁਨੀਅਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੰਦਾ,
ਤਕਲੀਫਾਂ ਲੱਖ ਜਰਦਾ ਏ |

ਮੇਰੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀ ਆਉਂਦੀ,
ਕਿੰਨੇਂ ਲੇਖ ਲਿਖੇ ਸੀ |
ਜਿੰਦ ਕੰਢਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰੋ ਕੇ ਰੱਖਤੀ,
ਰੱਬਾ ਕੀ ਤੂੰ ਵੇਖ ਲਿਖੇ ਸੀ |
ਘਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਲਗਦਾ,
ਸਾਹ-ਸਾਹ ਮੇਰਾ ਹੌਕਾ ਭਰਦਾ ਏ |
ਦੁਨੀਅਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੰਦਾ,
ਤਕਲੀਫਾਂ ਲੱਖ ਜਰਦਾ ਏ |

ਤੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਚੇਤੇ ਰੱਖੀਂ ਵੈਰੀਆ,
ਵੇ ਬੁਰੀ ਕਰੇਂਗਾ ਤੇ ਬੁਰੀ ਹੋਣੀਂ ਏ |
ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲੇਖਾ ਦੇਣਾਂ ਪੈਣਾਂ,
ਰੱਬ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਬੜੀ ਛੁਰੀ ਹੋਣੀਂ ਏ |
ਰਜਨੀ ਪੋਰੀ ਪੋਰੀ ਕਰਕੇ ਰੱਖ ਦੇਂਦਾ,
ਤੇ ਬੜਾ ਮਹੀਨ ਕੁਤਰਦਾ ਏ |
ਦੁਨੀਅਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੰਦਾ,
ਤਕਲੀਫਾਂ ਲੱਖ ਜਰਦਾ ਏ |