ਛੱਡ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ !  

ਇੱਥੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ‘ਤੇ ਵੀ ਹੱਸਦੀ ਦੁਨੀਆ

ਬੁਰਿਆਂ ‘ਤੇ ਤਾਂ ਹੱਸਣਾ ਹੀ ! 

ਤੰਜ ਚੰਗਿਆਂ ‘ਤੇ ਵੀ ਕੱਸਦੀ ਦੁਨੀਆ ,

 ਬੁਰਿਆਂ ‘ਤੇ ਤਾਂ ਕੱਸਣਾ ਹੀ ! 

ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਹੇ ਚੱਲ ਸੱਜਣਾ ,

ਤੂੰ ਰੱਬ ਦਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨ ਸੱਜਣਾ ! 

ਛੱਡ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਸੱਜਣਾ ,

ਛੱਡ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ! 

ਹਰ ਕਿਸੇ ‘ਤੇ ਟੀਕਾ – ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੀ ਹੈ , 

ਅੱਗੇ ਵਧਦਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਰਦੀ ਹੈ ! 

ਪਗ – ਪਗ ‘ਤੇ ਅੜਚਣਾਂ ਧਰਦੀ ਹੈ ,

ਨਾ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਹਰਦੀ ਹੈ !

ਛੱਡ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਸੱਜਣਾ ,

ਛੱਡ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ !

ਹੱਸਦਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਂਦੀ ਹੈ ,

ਰੋਂਦਿਆਂ ‘ਤੇ ਵੀ ਵਿਅੰਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ !

ਪਾਕਿ – ਸੱਚ ‘ਤੇ ਵੀ ਉਂਗਲ ਉਠਾ ਦੇੰਦੀ ,

ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੋਂ ਰਾਹੀ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇੰਦੀ ! 

ਜੋ ਆਇਆ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ‘ਚ  ,

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ‘ਚ ਉਸਦੇ ਪਿਆ ਗਾਹ ਸੱਜਣਾ ! 

ਛੱਡ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਸੱਜਣਾ ,

ਛੱਡ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਸੱਜਣਾ !

ਭਾਈਆਂ – ਭਾਈਆਂ ਤਾਈਂ ਇਹ ਲੜਾ ਛੱਡਦੀ ,

ਪਿਓ – ਪੁੱਤ ‘ਚ ਵੈਰ ਵੀ ਪਾ ਛੱਡਦੀ ! 

ਗੱਲ ਘਰ ਦੀ ਘਰ ‘ਚ ਮੁਕਾ ਸੱਜਣਾ ,

ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਝਮੇਲਿਆਂ ‘ਚ ਨਾ ਆ ਸੱਜਣਾ ! 

ਛੱਡ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਸੱਜਣਾ ,

ਛੱਡ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਸੱਜਣਾ !

ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਖ਼ੁਦ ਬਣਾ ਸੱਜਣਾ , 

ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ‘ਚ ਨਾ ਆ ਸੱਜਣਾ !

ਛੱਡ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਸੱਜਣਾ !

ਛੱਡ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਸੱਜਣਾ !

ਛੱਡ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਸੱਜਣਾ !

ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਲੇਖਕ 

ਮਾਸਟਰ ਸੰਜੀਵ ਧਰਮਾਣੀ 

ਸ੍ਰੀ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ  

9478561356

ਜੋੜ ਹੱਥ ਬੰਦਨਾ ਮੇਰੀ,

ਗੋਬਿੰਦ ਦੇ ਲਾਲਾਂ ਨੂੰ

ਨੌਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ

ਪਿਆਰੇ ਜਿਹੇ ਬਾਲਾਂ ਨੂੰ।

ਜੋੜ ਹੱਥ ਬੰਦਨਾ ਕਰਦਾ,

ਸੂਬੇ ਦੀ ਵਿੱਚ ਕਚਿਹਰੀ

ਭੋਰਾ ਘਬਰਾਏ ਨਾ

ਲਾਲਚ ਸੀ ਦਿੱਤੇ ਬਹੁਤੇ

ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆਏ ਨਾ,

ਚੱਲਣ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਉਹਨਾਂ

ਜ਼ਾਲਮ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਨੂੰ

ਜੋੜ ਹੱਥ ਬੰਦਨਾ ਕਰਦਾ

ਦਿੱਤੇ ਸੀ ਬਹੁਤ ਡਰਾਵੇ

ਪਏ ਉਹ ਪੋਲੇ ਨਾ

ਕਾਇਮ ਰੱਖੀ ਸਰਦਾਰੀ

ਸਿਦਕੋਂ ਵੀ ਡੋਲੇ ਨਾ

ਹਿੰਮਤਾਂ ਦਾ ਨਿੱਘ ਬਖ਼ਸ਼ ਗਏ

ਪੋਹ ਦੇ ਸਿਆਲਾਂ ਨੂੰ

ਜੋੜ ਹੱਥ ਬੰਦਨਾ ਕਰਦਾ

ਦਾਦੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪੋਤੇ

ਤੋੜ ਨਿਭਾਅ ਗਏ ਸੀ

ਆਖਿਰ ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਸਰਹੰਦ ਦੇ

ਫਤਿਹ ਬੁਲਾ ਗਏ ਸੀ

ਸਾਰਾ ਜੱਗ ਯਾਦ ਕਰੂਗਾ

ਕੀਤੀਆਂ ਕਮਾਲਾਂ ਨੂੰ

ਆਖਿਰ ਨੂੰ ਹਾਰ ਪਾਪੀਆਂ

ਨੀਹਾਂ ਚ ਖਲ੍ਹਾਰੇ ਸੀ

ਮੰਨੀ ਨਾ ਈਨ ਯੋਧਿਆਂ

ਛੱਡ ਜੈਕਾਰੇ ਸੀ

“ਫ਼ੌਜੀ” ਵੀ ਸਿਜਦਾ ਕਰਦੈ

ਘਾਲੀਆਂ ਘਾਲਾਂ ਨੂੰ

ਜੋੜ ਹੱਥ ਬੰਦਨਾ ਮੇਰੀ

ਗੋਬਿੰਦ ਦੇ ਲਾਲ ਨੂੰ

ਜੋੜ ਹੱਥ ਬੰਦਨਾ ਕਰਦਾ।

ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਫ਼ੌਜੀ

ਪਿੰਡ ਦੀਨਾ ਸਾਹਿਬ

ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮੋਗਾ ਪੰਜਾਬ

95011-27033

 
ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਤੇ ਨਹੀਂ ਗ਼ਮਜ਼ਦਾ ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਰੋਣਾ ਆਇਆ,
ਬਦ-ਅਹਦ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਤੇ ਰੋਣਾ ਆਇਆ।
ਬੜੀ ਹਰਿਆਲੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੀ ਧਰਤ ਸੀ,
ਉਹ ਹੋਈ ਬੀਆਬਾਨ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਰੋਣਾ ਆਇਆ।
 
ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਖੜ੍ਹਾਂਗੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜਿਆ ਜੋ ਹੋਏ ਬੇਗ਼ੈਰਤ ਤਾਂ ਰੋਣਾ ਆਇਆ।
ਬੜੀ ਉਮੀਦ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੋ ਘੜੀ ਸੀ,
ਜਦੋਂ ਤਿੜਕੀ ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਤੇ ਰੋਣਾ ਆਇਆ।
 
ਜੋ ਭਰਦੇ ਨੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਆਪਣੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਕੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਗੁਰਬਤ ਤੇ ਰੋਣਾ ਆਇਆ।
ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਸੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਕਰਨਾ ਖ਼ਲਕਤ ਦੀ,
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਚਲਿਆ ਖ਼ਲਕਤ ਨੂੰ ਤਾਂ ਖ਼ਲਕਤ ਤੇ ਰੋਣਾ ਆਇਆ।
 
ਜੋ ਜਾਤਾਂ, ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਨਸਲਾਂ ਖ਼ਾਤਿਰ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹ ਗਈ,
ਜਦ ਦਫ਼ਨ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਸ ਪਾਕ ਮੁਹੱਬਤ ਤੇ ਰੇਣਾ ਆਇਆ।
ਜੋ ਹਾਸੇ ਗੂੰਜਦੇ ਸੀ, ਵੰਡਦੇ ਸੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਚੁਫੇਰੇ,
ਉਹ ਹੋਏ ਹੰਝੂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਰੋਣਾ ਆਇਆ।
 
 ਜਿਸਨੇ ਪਾਲਿਆ ਸੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਫ਼ਾਕੇ ਕੱਟ ਕੱਟ ਕੇ,
ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰੋਂ ਬੇਘਰ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਬੇਬਸ ਤੇ ਰੋਣਾ ਆਇਆ।
ਲੁਕੀ ਬੈਠੀ ਸੀ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ,
ਜੋ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ ਮਲੂਕ ਉਸ ਹਸਰਤ ਤੇ ਰੋਣਾ ਆਇਆ।
       

ਅਮਨਜੀਤ ਜੌਹਲ
 

ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਕੇ ਕਰੀਂ ਵਿਚਾਰ ,
ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਇਤਬਾਰ ।

ਨਾਲ ਜਿਹੜੇ ਸੀ ਜੁੜ ਜੁੜ ਬਹਿੰਦੇ,
ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਛੱਡ ਗਏ ਯਾਰ ।

ਧੋਖਾਧੜੀ ਤੇ ਠੱਗੀ – ਠੋਰੀ,
ਹੁੰਦੇ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਨਿੱਤ ਵਪਾਰ ।

ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ,
ਐਵੇਂ ਨਾ ਹੋ ਪੱਬਾਂ ਭਾਰ ।

ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਜਦ ਮੁੱਕ ਗਈ ਪੂੰਜੀ,
ਕਹਿਣਗੇ ਘਰ ਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿਓ ਬਾਹਰ ।

ਗਰਜਾਂ ਦੇ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤੇ- ਨਾਤੇ,
ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਸਭ ਕਰਜ ਉਤਾਰ ।

ਮੇਰੀ- ਮੇਰੀ ਕਰਦਾ ਬੰਦਾ,
ਮੌਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਰ ।

ਲਾਲਚ ਦੀ ਅੱਗ ਅੰਦਰ ਸਾੜੇ,
ਰੱਬ ਦਾ ਨਾਂ ਏ ਠੰਡਾ- ਠਾਰ ।

ਛੱਡਣੇ ਪੈਣੇ ਮਹਿਲ ਮੁਨਾਰੇ,
“ਬੱਬੂ” ਤੂੰ ਏ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ।

      ਸਤਨਾਮ ਸਿੰਘ "ਬੱਬੂ" 
       ਪੱਟੀ, ਤਰਨ ਤਾਰਨ 
       9779458793

ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ਨੀ ਮਾਂ ਇਹ ਕੈਸੀ ਆਈ।
ਰਾਜਿਆਂ ਸਾਨੂੰ ਕਫਨ ਦੇ ਕੇ ਰੋਟੀ ਜਹਿਰ ਬਣਾਈ।
ਇਹ ਰੁੱਤ ਆਈ ਨੀ ਮਾਂ ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ।

ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ਨੀ ਮਾਂ ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ।
ਸੌੰਹਾਂ ਖਾ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਸੱਚ ਦੀ ਦੇਣ ਦੁਹਾਈ।
ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ਨੀ ਮਾਂ ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ।

ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ਨੀ ਮਾਂ ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ।
ਮੁਲਕ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬਣੇ ਲੁਟੇਰੇ ਜੱਗ ਦੀ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਾਈ।
ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ਨੀ ਮਾਂ ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ।

ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ਨੀ ਮਾਂ ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ।
ਅੱਕ ਗਏ ਹੁਣ ਤਾਂ ਵੋਟਾਂ ਪਾ ਪਾ ਝੂਠੀ ਖੇਡ ਰਚਾਈ।
ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ਨੀ ਮਾਂ ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ।

ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ਨੀ ਮਾਂ ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ।
ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਏਥੇ ਰੁੱਲਦੇ ਸੋਨੀ ਅਨਪੜ੍ਹ ਨੇਤਾ ਭਾਈ।
ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ਨੀ ਮਾਂ ਇਹ ਕੈਸੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ।

ਬਹਾਦਰ ਸਿੰਘ ਸੋਨੀ ਪਥਰਾਲਾ

ਮਾਣ ਫਿਰੇਂ ਕਰਦੀ ਤੂੰ ਹੱਥ ਆਈਆਂ ਪਾਵਰਾਂ ਦਾ
ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣੇ ਰੰਗਲੇ ਚੁਬਾਰੇ ਨੀਂ

ਲਾਠੀਆਂ ਤੂੰ ਮਾਰਦੀ ਏ ਸਾਡੇ ਪਿਉ ਦਾਦਿਆਂ ਦੇ
ਸਾਡਾ ਵੀ ਤਾਂ ਖੂਨ ਬੜੇ ਮਾਰਦਾ ਉਬਾਲੇ ਨੀ

ਅੱਜ ਤਕ ਸਾਡੇ ਨੀ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਅ ਨੇ ਦੇਖੇ
ਆਈ ਉੱਤੇ ਆਏ ਤੈਥੋਂ ਜਾਣੇ ਨਾ ਸੰਭਾਲੇ ਨੀ

ਕੀਤੀਅਾਂ ਵਧੀਕੀਅਾਂ ਤੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਉਤੇ
ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਥੋਪਦੀ ਕਾਨੂੰਨ ਫਿਰੇ ਕਾਲੇ ਨੀ

ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੋਂ ਲਾਹ ਕੇ ਪੱਗਾਂ ਜਿਊਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ ਅੱਗਾਂ
ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੁਰੇ ਫਿਰਦੇ ਆਂ ਸਾਡੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੀ

ਭਗਤ ਸਰਾਭੇ ਜਿਸ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ
ਤੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਗੁਲਾਮ ਕਰ ਚੱਲੀ ਸਰਕਾਰੇ ਨੀ

ਲਿਖੂੰਗਾ ਹਾਏ ਬੋਲ ਸੱਚੇ ਰਾਜ ਪਥਰਾਲੇ ਵਾਲਾ
ਤਾਂ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਬੋਲ ਤੈਨੂੰ ਲੱਗਣੇ ਕਰਾਰੇ ਨੀ

ਬਾਡਰਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਜਿਹੜੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੇ
ਕਿਉਂ ਅਤੱਵਾਦੀ ਦੱਸਦੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਰਕਾਰੇ ਨੀ।

ਰਾਜ ਪਥਰਾਲਾ

ਨੀਂ ਨਹੀਂ  , ਪਿਛਲੇ ਐਤਵਾਰ ਮਿਲੀ ਸੀ । ਮਣ ਮਣ ਸੁਰਖੀ ਲੱਗੀ ਸੀ , ਚੰਗੀ ਭਲੀ ਲਗਦੀ ਸੀ । ਓਹਨੂੰ ਕੀ ਹੋਇਆ ?        

ਘਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਤਾਂ , ਓਹਦੇ ਘਰ ਵਾਲਾ ਕਰਦਾ । ਓਹ ਤਾਂ ਟੌਰ ਸ਼ਕੀਨੀ ਲਾਈਂ ਰੱਖਦੀ ‌। ਕੱਲਾ ਰੋਟੀ ਟੁੱਕ ਬਣਾਉਂਦੀ । ਉਹ ਵੀ ਟਾਈਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ । ਨੀਂ , ਉਹਦੇ ਜਵਾਕ ਵੀ , ਓਹਦੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੇ । ਉਹ ਵੀ ਪਿਉ ਨੂੰ , ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ।         

ਨੀਂ ਚੰਦਰੀ ਨੂੰ , ਬੰਦਾ ਸਾਊ ਮਿਲ ਗਿਆ । ਨੀਂ , ਓਹ ਵੀ ਨਿਰਾ ਗਊ । ਨੀਂ ਮੈਂਂ ਤਾਂ , ਕਿਤੇ ਉੱਚੀ ਬੋਲਦਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ । ਨੀਂ , ਕੁਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਨੂੰ , ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਉ ਨੇ , ਪੂਰਾ ਵਾਹਿਆ । ਹੁਣ ,ਇਹ ਵਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ।           

ਨੀਂ ਛੱਡ ਭੈਣੇ ! ਆਪਾਂ ਕੀ ਲੈਣਾ । ਰੱਬ ਸਭ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰਦਾ । ਓਹਦੀ ਲਾਠੀ ਚ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ । ਨੀਂ ਕਿਸੇ ਸਾਊ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ , ਏਥੇ ਨਰਕ ਭੋਗਣੇ ਪੈਂਦੇ । ਰੱਬ ਸਭ ਕੁਝ ਏਥੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ । ਐਵੇਂ , ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਜਾਇਜ਼ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰੀਦਾ । ਬਾਕੀ ਬੰਦਾ ਤਾਂ ਬੰਦਾ ਹੁੰਦਾ । ਜਨਾਨੀ ਨੂੰ , ਆਪਣੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਬੰਦਾ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ।         

ਠੀਕ ਕਿਹਾ ਭੈਣੇ , ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਨਾਨੀ ਨੂੰ ਜਨਾਨੀ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ । ਫੇਰ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਚਲਦਾ ।         

ਨੀਂ ਭੈਣੇ , ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ , ਜ਼ੋ ਕੰਮ ਬੰਦੇ ਦੇ , ਓਹ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ । ਜ਼ੋ ਕੰਮ ਜਨਾਨੀ ਦੇ ਕੰਮ , ਓਹ ਜਨਾਨੀ ਨੂੰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ।           ਨੀਂ ਬੰਦਾ ਤਾਂ , ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਿਖਾਈ , ਵਿਆਹ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਤੇ ਘਰ ਬਾਰ ਬਣਾਉਣ ਤੱਕ ਸੋਚਦਾ ਹੈ । ਫੇਰ ਬੰਦੇ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦਾ ਮੁੱਲ ਪੈਂਦਾ । ਜਨਾਨੀ ਤਾਂ ਜਨਾਨੀ ਹੁੰਦੀ । ਜਨਾਨੀ ਦਾ ਦਿਲ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗੂੰ ਡੋਲਦਾ । ਨੀਂ ਬੰਦੇ ਬਿਨਾਂ ਕੀ ਜਿੰਦਗੀ ।             

ਨੀਂ ਚੱਲ ਛੱਡ ਭੈਣੇ , ਹੈਪੀ ਦਾ ਡੈਡੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ । ਘਰੇ ਨਾ ਦੇਖ ਕੇ , ਗੁਸਾ ਹੋਊ ।          

ਨੀਂ ਗੁਸਾ ਕਿਉਂ ਹੋਊ । ਨੀਂ ਓਹ ਵੀ ਤਾਂ ਬੰਦਾ ਏ ।

 ਸ਼ਿਵਨਾਥ ਦਰਦੀ                       

ਸੰਪਰਕ :- 9855155392

ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਆਫ ਹੈਲਥ ਸਾਇੰਸਜ

ਫ਼ਰੀਦਕੋਟ

ਦੱਸ ਕਰੀਏ ਕੀ ਆਜ਼ਾਦੀਆਂ?
ਜਿਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਨੇ ਬਰਬਾਦੀਆਂ।

ਘਰ ਵੰਡੇ ਕੰਧਾਂ ਕੱਢ ਕੇ,
ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਆਬਾਦੀਆਂ?

ਵੱਢੀਆਂ-ਟੁੱਕੀਆਂ ਮਰ ਗਈਆਂ,
ਬੇ-ਪੱਤ ਹੋ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀਆਂ।

ਬਹਿ ਇਕੱਠਿਆਂ ਦਾਜ ਬਣਾ ਲਏ,
ਰਲ਼ ਦੇਖੀਆਂ ਨਾ ਪਰ ਸ਼ਾਦੀਆਂ।

ਸੰਤਾਲ਼ੀ ਨੂੰ ਬਹਿ ਰੋਂਦੀਆਂ ਨੇ,
ਅੱਜ ਵੀ ਨਾਨੀਆਂ-ਦਾਦੀਆਂ।

ਸਨ ਸਾਂਝੇ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਰੋਟੀਆਂ,
ਹੁਣ ਲੱਗਣ ਬੇ-ਸੁਆਦੀਆਂ।

ਵੱਖ ਹਿੰਦ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹਿੰਦੀਆਂ,
ਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਜਿਹਾਦੀਆਂ।

ਲੜ ਭਾਈਆਂ ਭਾਈ ਮਾਰ’ਤੇ,
ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਕਾਹਦੀਆਂ?

ਮੁਬਾਰਕ ਪਥਰਾਲਵੀ

ਸੱਪ ਵੀ ਕੈਦੀ ਇੱਥੇ ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਕੈਦੀ
ਕਈ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਇੱਥੇ ਹੱਥੀਂ ਮਹਿੰਦੀ
ਗੁਲਾਮੀ ਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਰੂਰ ਹੋਇਆ ਏ ਜਨਾਬ
ਇਹ ਕੈਸਾ ਅੱਜ ਕੱਲ ਦਸਤੂਰ ਹੋਇਆ ਏ ਜਨਾਬ

ਬਦਨਾਮੀ ਸੀ ਜੋ ਓਹ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਬਣਗੀ
ਬਦਖੋਹੀ ਕਈਆਂ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਬਣਗੀ
ਇਨਸਾਨ ਬੇਸ਼ਰਮ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਹੋਇਆ ਏ ਜਨਾਬ
ਇਹ ਕੈਸਾ ਅੱਜ ਕੱਲ ਦਸਤੂਰ ਹੋਇਆ ਏ ਜਨਾਬ

ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਲੋਕ ਧਰਮਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜੰਗ
ਬਦਲ ਗਏ ਨੇਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਦੇ ਢੰਗ
ਸਾਧ ਸੰਤ ਵੀ ਸ਼ਹੁਰਤ ਚ ਚੂਰ ਹੋਇਆ ਏ ਜਨਾਬ
ਇਹ ਕੈਸਾ ਅੱਜ ਕੱਲ ਦਸਤੂਰ ਹੋਇਆ ਏ ਜਨਾਬ

ਜਿੱਥੇ ਬਚਦੀ ਜਾਨ ਲੋਕਾਂ ਬਚਾਕੇ ਦੇਖੀ
ਭਟਕ ਰਹੀਆਂ ਨੇਂ ਰੂਹਾਂ ਦੇਸੀਂ ਪ੍ਰਦੇਸੀਂ
ਕੁਲਦੀਪ ਵੀ ਤਾਂਹੀ ਪਿੰਡੋ ਦੂਰ ਹੋਇਆ ਏ ਜਨਾਬ
ਇਹ ਕੈਸਾ ਅੱਜ ਕੱਲ ਦਸਤੂਰ ਹੋਇਆ ਏ ਜਨਾਬ

ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਬਾਜਵਾ
ਹਿੰਮਤਪੁਰਾ

 
ਇਹ  ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨੀ ਕਿਉਂ ਹੈ,
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਰ ਕਿਉਂ ਲਰਜ਼ਦੇ।
ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਢਿੱਡ ਭਰਦੇ,
ਕਿਉਂ ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਤਰਸਦੇ?
 
ਕਿਉਂ ਓਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ,
ਜੋ ਦਿਨ- ਰਾਤ ਕੰਮ ਨੇ ਕਰਦੇ?
ਪਰ ਜੋ ਲੁੱਟਣ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਨੇ,
ਕਿਉਂ ਓਹਨਾਂ ਦੇ ਦੀਵੇ ਜਗਦੇ?
 
ਮਿਹਨਤਕਸ਼ ਹੀ ਦੁੱਖ ਨੇ ਜਰਦੇ,
ਤਪਦੀਆਂ ਧੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨੇ ਸੜਦੇ,
ਠਰਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨੇ ਠਰਦੇ,
ਫਿਰ ਵੀ ਹੌਂਸਲਾ ਨਾ ਹਰਦੇ।
 
ਇਹ ਕਿਰਤੀ ਦਿਲ ਦੇ ਪਾਕ ਹੁੰਦੇ,
ਕਦੇ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਨਾ ਮੁਕਰਦੇ।
ਪਰ ਚਾਨਣ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਖੇੜਿਆਂ ਦੇ,
ਕਿਉਂ ਕਿਰਤੀ ਦੇ ਘਰੀਂ ਨਾ ਚੜ੍ਹਦੇ?
 
ਉਹ ਜੋ ਅਮੀਰ ਤੇ ਬਖ਼ਤਾਵਰ,
ਰਹਿੰਦੇ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਕਰਦੇ।
ਰੱਤ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਕਿਸੇ ਦੀ,
ਜਾਣ ਆਪਣਾ ਢਿੱਡ ਭਰਦੇ।
 
ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਕਿਉਂ ਕਸਾਈ,
ਕਿਉਂ ਇਹ ਰੱਬ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰਦੇ?
ਕਿਉਂ ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਠਗਦੇ,
ਇਹ ਸ਼ਰਮ ਭੋਰਾ ਵੀ ਨਾ ਕਰਦੇ।
 
ਇਹ ਬਦ-ਅਖ਼ਲਾਕ,ਕਾਫ਼ਿਰ ਹਾਕਮ,
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਪੜ੍ਹਦੇ?
ਕਿਉਂ ਕਿਰਤੀ ਨੇ ਬਸ ਤੜਪਦੇ,
ਕਿਉਂ ਕਿਰਤੀ ਨੇ ਰੋਜ਼ ਮਰਦੇ?
 
ਕੀ ਰੱਬ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੋਵੇਗਾ,
ਕੀ ਜ਼ੁਲਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਏ ਜਗ ਤੇ?
ਗੁਹਾਰ ਕਿਰਤੀ ਦੀ ਕਦੇ ਵੀ,
ਕਿਉਂ ਨਾ ਕੰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਰੱਬ ਦੇ?
ਕਿਉਂ ਨਾ ਕੰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਰੱਬ ਦੇ?
ਕਿਉਂ ਨਾ ਕੰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਰੱਬ ਦੇ?

          ਅਮਨਜੀਤ ਜੌਹਲ